Το σωματίδιο του Θεού

Όταν μου ήρθε το δελτίο τύπου για την παράσταση Το σωματίδιο του Θεού καταχάρηκα. Και αυτό γιατί ήξερα ότι υπήρχαν όλα σχεδόν τα υλικά για να παρουσιαστεί κάτι αντάξιο του θέματος:

 

Από την μία, άξιοι μουσικοί που θα μπορούσαν ταυτόχρονα να συνταιριάξουν υπάρχουσες μουσικές και να συνθέσουν νέες που να ταιριάζουν με το θέμα και ταυτόχρονα να μην περιορίζονται είτε σε αυτό που λέμε μουσικής της Δύσης ή της Ανατολής, με το μεν Δημήτρη Αποστολάκη να αντιπροσωπεύει το δεύτερο κομμάτι, τους δε Mode Plagal να αντιπροσωπεύουν κατά βάση το πρώτο.

Από την άλλη, χορευτές-χορεύτριες που μέσα από μια κοινή πορεία εξερεύνησης θεμάτων όπως του δίπολου ζωή-θάνατος (η τριλογία Πουργκατόριο – Κόλαση – Παράδεισος) κατέκτησαν το μέσο – ένα συνδυασμό χορευτικών κινήσεων και ακροβατικών – που τους επιτρέπει να παρουσιάσουν κάτι τελείως απροσδόκητο, την ανακάλυψη του μποζόνιου Χίγκς, η οποία παρότι συγκλονιστική, δεν συνιστά εκ πρώτης όψεως το καταλληλότερο υλικό για το στήσιμο μιας παράστασης.

Άρα, αυτό που ήμουν ιδιαίτερα περίεργος να δω είναι τον τρόπο με τον οποίο θα επεξεργάζονταν και θα παρουσίαζαν το θέμα τους. Και είναι όντως μια τεράστια έκπληξη.

Και αυτό γιατί, επί δύο – σχεδόν – ώρες παρακολουθούμε  μια αμιγώς επιστημονική διάλεξη, η οποία αποτελείται από μία ιστορική αναδρομή στις θεωρίες σχετικά με την προέλευση του κόσμου, οπότε ακούμε μερικά πασίγνωστα ονόματα, Αριστοτέλης, Πυθαγόρειοι, Δημόκριτος, Αρίσταρχος, και από μια παρουσίαση-ανασκόπηση της θεωρίας και της επιστημονικής προόδου που συντελέστηκε στον εικοστό και στις πρώτες δεκαετίες του εικοστού πρώτου αιώνων, με ονόματα όπως Αϊνστάιν, Φάινμαν και – φυσικά – Χίγκς. Η οποία διανθίζεται από στιγμές απροσδόκητου χιούμορ.

Και ταυτόχρονα, την οπτικοποίηση των όσων περιγράφει ο Δ. Αποστολάκης, με ένα τρόπο που τα κάνει οικεία και πιο κατανοητά, ακόμη και σε ανθρώπους που δεν έχουν κατ’ανάγκη ιδιαίτερη εξοικείωση με την φυσική επιστήμη. Και αυτό επιτυγχάνεται κυρίως μέσα από μικρές ‘ιστορίες’, όπως για παράδειγμα αυτή του, βγαλμένου μέσα από ταινία νουάρ, φόνου που χρησιμοποιείται για να δείξει τον κύκλο της δημιουργίας, σύγκρουσης και θανάτου των σωματιδίων. Οι οποίες – ιστορίες - ταυτόχρονα χρησιμεύουν και ως ‘συνδετικός κρίκος’ ανάμεσα στην μεγα-κλίμακα του σύμπαντος, την μικρο-κλίμακα των σωματιδίων, και το ανθρώπινο και εξίσου θνητό μέτρο.

Και τέλος ακούμε την μουσική. Η οποία χρησιμοποιεί ως ‘θέμα’ το Astronomy Domine των Pink Floyd, το αρχέτυπο της μουσικής που κοιτάει στα άστρα, περνάει με χαρακτηριστική ευκολία στην μπλουζ του Λούις Άρμστρονγκ, στην κλασική μουσική, και καταλήγει να θρηνεί το θάνατο των σωματιδίων που περιέγραψα παραπάνω με ένα κομμάτι που ακούγεται βγαλμένο από τα βάθη της ιστορίας, παρότι γραμμένο σήμερα. 

Συζητώντας με την ομάδα, τρία είναι τα κυριότερα σημεία που θεωρώ εξαιρετικά σημαντικά: το πρώτο είναι η ελευθερία που διέπει τις μεταξύ τους σχέσεις. Ελευθερία που δίνει - πέρα από το να δημιουργεί τα θαυμαστά που περιέγραψα παραπάνω – τη δυνατότητα οι φωτισμοί να είναι εξίσου ‘χειροποίητοι’ με τα υπόλοιπα κομμάτια της. Με άλλα λόγια, παρότι υπάρχει μια βασική δομή, τίποτα δεν διασφαλίζει ότι ο τρόπος με τον οποίο φωτίζονται τα τεκταινόμενα στη σκηνή την μία βραδιά θα είναι απολύτως ταυτισμένος με τον τρόπο που αυτό θα γίνει την επόμενη. Προσωπικά αυτό το θεωρώ εξίσου αξιοπρόσεκτο, δεδομένου ότι σε συζητήσεις που είχα σχετικά με άλλες παραστάσεις παρατήρησα μια – σχεδόν ψυχαναγκαστική – εμμονή στην ‘τυποποίηση’ μέχρι και της τελευταίας λεπτομέρειας. 

Το δεύτερο, η απόφασή τους να αντιμετωπίσουν το επιστημονικό θέμα με τη ‘χειροποίητη’ τέχνη τους. Δεν κατέφυγαν, δηλαδή, στην τεχνολογία, η οποία τους έδινε την δυνατότητα να παρουσιάσουν με πολύ πιο εύκολο – ίσως και πιο παραστατικό – τρόπο τις εικόνες που συνοδεύουν τον λόγο, αλλά αντίθετα χρησιμοποίησαν τα σώματά, το ταλέντο και τη συλλογική κίνησή τους γι’αυτό το σκοπό.

Το τρίτο, η επιθυμία τους να μην ‘αρκεστούν’ στα κολοσσιαία συμβάντα του σύμπαντος – εκρήξεις άστρων που μετατρέπονται σε υπερκαινοφανή (σουπερνόβα), ξεδίπλωμα του χωροχρόνου που δημιούργησε το σύμπαν, μαύρες τρύπες που παραμονεύουν αθέατες για να καταπιούν άστρα – αλλά να αντιπαραβάλουν σε αυτά τα ευτελή υλικά από τα οποία είναι πλασμένο το ανθρώπινο σώμα, και κατ’επέκταση και η ανθρώπινη ζωή. Και σκοπός αυτού, να σχολιάσουν και υπογραμμίσουν το ότι δεν εκτιμούμε το πόσο πολύτιμη είναι η ζωή, την οποία θεωρούμε δεδομένη.

Το σωματίδιο του Θεού, κι όμΩς κινείται

Σκηνοθεσία & Χορογραφία: κι όμΩς κινείται

Σύλληψη: Δημήτρης Αποστολάκης

Σκηνογραφία: Camilo Bentancor

Μουσική (σύνθεση και ερμηνεία):

Δημήτρης Αποστολάκης

 Κλέων Αντωνίου

Τάκης Κανέλλος

Θοδωρής Ρέλλος

Φωτισμοί: Β. Καψούρος

Βίντεο: Μαρία Αθανασοπούλου 

Κοστούμια :

Α. Μάνεσης και Φ.Μουζάκης

Ερμηνεία:

Δημήτρης Αποστολάκης

Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου

Camilo Bentancor

Βασίλης Δημάς

Αντιγόνη Λινάρδου

Ερμής Μαλκότσης

Ιωάννα Παρασκευοπούλου

Χριστίνα Σουγιουλτζή

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Πειραιώς 206

Τηλέφωνο: 210.34.18.550

Νιου Γούορλντ

Πως θα φαίνεται ο κόσμος σε είκοσι περίπου χρόνια από σήμερα; Ποιες από τις σημερινές λέξεις, όπως μητέρα, πατέρας, γενέθλια, ίσως και πολλές άλλες, θα πάψουν να χρησιμοποιούνται; Και ποιες είναι αυτές που θα τις αντικαταστήσουν; Οι διατροφικές μας συνήθειες; Πόσο θα αλλάξουν και αυτές; Ποιο είναι το «παγκόσμιο ρεκόρ απλήρωτων υπερωριών»; 

Αυτά είναι μερικά από σημαντικότερα ερωτήματα που παρουσιάζει η παράσταση στο υπόγειο του θεάτρου Νέου Κόσμου. Και γράφω ‘παρουσιάζει’ επειδή δεν έχει ούτε την πρόθεση ούτε τη δυνατότητα προφανώς για να τα απαντήσει. Αντίθετα, κυριότερος σκοπός της είναι να αντιπαραθέσει τον ‘παλιό’ τρόπο ζωής, με τον ‘νέο’, αυτόν που κυοφορείται στον νέο – και κατά πάσα πιθανότητα πλήρως αποστειρωμένο – κόσμο αυτού που ονομάζουμε δυτική κοινωνία. 

Και εδώ ακριβώς εντοπίζεται το κυριότερο προσόν που την κάνει πολύ ενδιαφέρουσα: καταφέρνει να αντιπαραβάλει το παλιό το οποίο είναι ταυτόχρονα το σύγχρονο – αυτό δηλαδή που ζούμε τώρα – με μια ‘υπόθεση εργασίας’ θα λέγαμε, η οποία δείχνει ήδη αρκετά γνώριμη και – σχεδόν ανησυχητικά – οικεία. Με άλλα λόγια, καταφέρνει η παράσταση να συμπυκνώσει πολλά από τα στοιχεία και συστατικά που θα σχηματίσουν το μέλλον μας, και καλεί όλους μας να συγκρίνουμε τα δύο άκρα. 

Και η προσωπική μου αίσθηση είναι ότι ακόμη και αν ένα μόνο μέρος των όσων παρουσιάζονται – ίσως και με μια δόση υπερβολής, αναγκαίας για λόγους μυθοπλασίας – ισχύσει τελικά, το μέλλον μας δεν προμηνύεται ιδιαίτερα φωτεινό. 

Και αυτό είναι ένα ακόμη ‘κατόρθωμά’ της παράστασης: να βγάζει, δηλαδή, μια απίστευτη σκοτεινιά μέσα από ένα φωτεινό, υγιεινό και τεχνολογικά υπέρ-προηγμένο μέλλον. Και το κάνει με ένα τρόπο που φαίνεται να επιβεβαιώνει τις χειρότερες προβλέψεις όλων των διανοητών, φιλοσόφων και συγγραφέων που καταπιάστηκαν με το συγκεκριμένο θέμα, επάνω στους οποίους και στηρίχτηκαν οι συντελεστές κατά το στήσιμό της. Ενώ ταυτόχρονα, να μην δίνει και καμιά ιδιαίτερη άφεση αμαρτιών στα όσα προηγήθηκαν, τα οποία όλοι ζήσαμε και ζούμε και γνωρίζουμε πολύ καλά.

Μην παρεξηγηθώ, όμως. Δεν είναι ούτε σκυθρωπή, ούτε καταθλιπτική, ούτε φιλοδοξεί με οποιοδήποτε τρόπο να παραδώσει μαθήματα ‘αντίστασης’ ή οτιδήποτε παρόμοιο. Αντίθετα, είναι μια ευχάριστη, χαρούμενη και αστεία παράσταση, η οποία περνάει μέσα σου τις ανησυχίες των συντελεστών της με υποδόριο τρόπο, που σε βάζει σε σκέψεις αφού τελειώσει.

Συζητώντας με την ομάδα των συντελεστών, μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση ο όγκος, το εύρος και η έκταση της έρευνας που έκαναν ώστε να αποκομίσουν τα στοιχεία τα οποία στη συνέχεια – και μέσα από μια συνεχή διαδικασία δοκιμής, υιοθέτησης, απόρριψης και αναψηλάφησης, μετέτρεψαν σε μια σοφά – τολμώ να γράψω – δομημένη παράσταση τόσο στο δομικό της κομμάτι, δηλαδή την αρχή, τη μέση και το τέλος της, όσο και στη θεματική της, στα – πολύ συγκεκριμένα – θέματα με τα οποία καταπιάνεται, τα οποία είναι η οικογένεια, η εκπαίδευση, η εργασία, οι ερωτικές σχέσεις των ανθρώπων και οι εφήμερες τάσεις της μόδας. 

Και αυτό, η υιοθέτηση δηλαδή της έρευνας για ένα σύνολο θεμάτων, είναι αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει, δεδομένου ότι το είδος του θεάματος το οποίο υπηρετεί, το οποίο κατατάσσεται στην κατηγορία του θεάτρου της επινόησης (devised theatre), υποφέρει τα πάνδεινα στην Ελλάδα, με ερασιτεχνικές αλλά και επαγγελματικές – δυστυχώς – ομάδες να επιδίδονται σε ακατανόητες ασκήσεις αυτισμού χωρίς κανενός είδους σκοπό, μέτρο, και στο τέλος λόγο ύπαρξης.

ΝΙΟΥ ΓΟΥΟΡΛΝΤ της ομάδας UBUNTU

Σκηνοθεσία: Ελεάνα Τσίχλη

Κείμενο – Δραματουργική επεξεργασία – Μουσική επιμέλεια: Η ομάδα

Σκηνικά – κοστούμια: Χαράλαμπος Νικολάου

Πρωτότυπη μουσική Δημήτρης Τζιμέας

Γραφικά: Φώτης Καλαφάτης

Παίζουν:

Μάγια Ανδρέου

Άρης Λάσκος

Κατερίνα Πατσιάνη

Ελεάνα Στραβοδήμου

Κάθε Πέμπτη και Παρασκευή στις 21:15

Στον BLACK BOX του 104,

Ευμολπιδών 41, Γκάζ

Σταθερό τηλέφωνο: 210 3455020
Κινητό: 6973376090

Μάθημα φυσικής

Η δράση

Φέρνει αντίδραση

Grantchester Meadows

Δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερη
Αντίδραση στο προηγούμενο κομμάτι
Που ανέβασα από αυτή


 Grantchester Meadows

Icy wind of night, be gone.
This is not your domain.
In the sky a bird was heard to cry.

Misty morning whisperings and gentle stirring sounds
Belied a deathly silence that lay all around.
Hear the lark and harken to the barking of the dog fox gone to ground.
See the splashing of the kingfisher flashing to the water.
And a river of green is sliding unseen beneath the trees,
Laughing as it passes through the endless summer making for the sea.
In the lazy water meadow
I lay me down.
All around me,
Golden sunflakes settle on the ground,
Basking in the sunshine of a by gone afternoon,
Bringing sounds of yesterday into this city room.
Hear the lark and harken to the barking of the dog fox gone to ground.
See the splashing of the kingfisher flashing to the water.
And a river of green is sliding unseen beneath the trees,
Laughing as it passes through the endless summer making for the sea.
In the lazy water meadow
I lay me down.
All around me,
Golden sunflakes covering the ground,
Basking in the sunshine of a by gone afternoon,
Bringing sounds of yesterday into my city room.
Hear the lark and harken to the barking of the dog fox gone to ground.
See the splashing of the kingfisher flashing to the water.
And a river of green is sliding unseen beneath the trees,
Laughing as it passes through the endless summer making for the sea.

Σε όλους τους/τις μοναχικούς/μοναχικές αδελφούς/αδελφές μου

Αυτή τη βραδιά που

Υποτίθεται ότι

Οι άνθρωποι γιορτάζουν

Σε οικογένειες

Ή παρέες

Είστε όλοι στην σκέψη μου

Λυπάμαι που δεν μπορώ

Να σας αφιερώσω

Κάτι 'χαρούμενο'

Δυστυχώς ή ευτυχώς

Αυτό τριβελίζει το μυαλό μου


Άνθρωποι μονάχοι (ζωντανά) Βίκυ Μοσχολιού


Εύχομαι

Μέσα από την

Μοναχική καρδιά μου

Να περάσετε τη βραδυά

Όσο πιο όμορφα γίνεται.

Και ο νέος χρόνος

Να σας φέρει

Όλα όσα

Επιθυμείτε

La famiglia...La famiglia

Η Αμερικανίδα Ομπρεϊ Αϊρλαντ είναι 21 ετών, φοιτήτρια και μοναχοκόρη. Σίγουρα δεν είναι η μοναδική στον κόσμο που αναγκάζεται να ανέχεται την παράλογη υπερπροστασία τους αυταρχικών γονιών της. Το φαινόμενο είναι σύνηθες, ειδικά όταν οι γονείς έχουν ένα μόνο παιδί και αδυνατούν, όσα χρόνια και αν περάσουν, να συνειδητοποιήσουν πως το παιδί τους είναι πλέον ενήλικας ικανός να αποφασίζει μόνος του για τη ζωή του. Οι γονείς της Αϊρλαντ ωστόσο ξεπέρασαν κατά πολύ τα εσκαμμένα και τώρα πρέπει να υποστούν τις συνέπειες. Σύμφωνα με δικαστική απόφαση, η Τζουλιάν και ο Ντέιβιντ Αϊρλαντ υποχρεούνται να μην έχουν καμία επαφή με το μοναχοπαίδι τους και να παραμείνουν σε απόσταση τουλάχιστον 150 μέτρων από αυτό, τουλάχιστον έως τις 23 Σεπτεμβρίου του 2013 - οπότε θα έχει ολοκληρώσει τις σπουδές της. 

 

 

 

Πώς έφτασαν σε αυτό το σημείο; Ούτε και οι ίδιοι μπορούν να καταλάβουν. «Η Ομπρεϊ είναι ένα μοναχοπαίδι που μεγάλωσε με στοργικούς γονείς. Δεν την ενοχλούμε. Δεν της δημιουργούμε προβλήματα», υποστήριξαν κατά την ακροαματική διαδικασία, που άρχισε στις 10 Δεκεμβρίου. Παραδέχθηκαν βέβαια πως πράγματι τοποθέτησαν στον υπολογιστή και στο κινητό τηλέφωνο της κόρης τους ειδικό λογισμικό για να την παρακολουθούν. Και αυτό, σχολιάζει ο Ουίλ Πάβια από τους «Τάιμς» του Λονδίνου, ήταν μόνο η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. «Αισθανόμουν πραγματικά μεγάλη ντροπή να έρχονται οι γονείς μου διαρκώς στο πανεπιστήμιο και να με συκοφαντούν. Σαν να είμαι σκυλί που με σέρνουν από το λουρί», εξήγησε η νεαρή κοπέλα ενώπιον του δικαστή. Η πίεση που δεχόταν ήταν τόσο ασφυκτική, πρόσθεσε, που αναγκάστηκε κάποια στιγμή να καλέσει ακόμη και την Αστυνομία.  

 

Ως φοιτήτρια στο Μουσικοθεατρικό Τμήμα του Πανεπιστημίου του Σινσινάτι, στο Οχάιο, η Αϊρλαντ είναι άριστη. Για την ακρίβεια, υπήρξε μια από τις 10 κοπέλες που κατάφεραν να εξασφαλίσουν μια θέση στο αμερικανικό κονσερβατόριο το 2009. Σύμφωνα με τους «Τάιμς», οι καθηγητές της την επέλεξαν τότε ανάμεσα σε 700 υποψήφιες. Μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια, έχει σημειώσει άλματα στην πρόοδό της, αναλαμβάνοντας στις περισσότερες παραστάσεις του πανεπιστημίου τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Παρ' όλ' αυτά, οι γονείς της δεν την άφηναν να κάνει ρούπι μόνη της, καθώς - όπως ισχυρίζονται - η κόρη τους κάνει ασύδοτη ζωή, χρήση ναρκωτικών ουσιών και έχει ψυχολογικά προβλήματα. 

 

Οι υπεύθυνοι του πανεπιστημίου, πάλι, έχουν σχηματίσει εντελώς διαφορετική εικόνα για την Αϊρλαντ. Θεωρούν πως αν κάποιος έχει ψυχολογικό πρόβλημα είναι οι γονείς της και όχι η ίδια. Εχουν εμμονή, επισημαίνουν, να ελέγχουν τη ζωή της κόρης τους και ένας τρόπος για να το πετύχουν ήταν να ελέγχουν πώς εκείνη χρησιμοποιεί το Διαδίκτυο. Για τον λόγο αυτό μάλιστα ανέλαβαν δύο πρωτοβουλίες: αφενός προσέλαβαν φρουρούς για να κρατούν τους γονείς μακριά από τις παραστάσεις της κόρης τους και αφετέρου αποφάσισαν να της δώσουν έναν χρόνο υποτροφία, αφού οι «στοργικοί» γονείς της θέλησαν να την τιμωρήσουν σταματώντας την καταβολή των διδάκτρων.

Εδώ γελάμε μέχρι δακρύων ή κλαίμε μέχρι γέλωτος

Πικραμένος δήλωσε ότι αποχωρεί από την προεδρία ο κύπριος Πρόεδρος Δημήτρης Χριστόφιας γιατί δέχτηκε «σκληρές και άδικες επιθέσεις, τόσες όσες δεν δέχτηκε ποτέ κανένας προηγούμενος πρόεδρος».

Σε συνέντευξή στην εφημερίδα «Χαραυγή», όργανο του ΑΚΕΛ, του οποίου υπήρξε ηγέτης, ο κ. Χριστόφιας αναφέρει ότι ήταν τόσο μεγάλο το ταξικό, ιδεολογικό, παραταξιακό και κοινωνικό μίσος σε βάρος του, που κάποιοι έφτασαν στο σημείο να λένε ότι ο πρόεδρος είναι δολοφόνος.

«Και είναι οι ίδιοι που ταυτόχρονα μιλούσαν με απαξίωση για το γιο της πλύστρας που έγινε πρόεδρος, λες και η προεδρία του κράτους είναι αποκλειστικά για τα τζάκια, τους πλούσιους και το κατεστημένο. Είναι τιμή μου και καμάρι μου που έχω ταπεινή καταγωγή», ανέφερε ο κ. Χριστόφιας.

Πρόσθεσε ότι όσοι στηρίζουν το κατεστημένο δεν χώνεψαν ποτέ ότι «η Αριστερά ανέδειξε στην Προεδρία τον ηγέτη της και αναζητούσαν κάθε ευκαιρία, για να πλήξουν τον πρόεδρο, την αριστερά, τις ιδέες και την ιστορία της».

«Φανήκαμε άτυχοι γιατί κατά την προεδρία μας κληθήκαμε να διαχειριστούμε τον καπιταλισμό στη χειρότερή του κρίση. Έχω όμως την πεποίθηση ότι η ιστορία θα μας δικαιώσει για το έργο που έχουμε επιτελέσει, γιατί είναι πολύ μεγάλο και σε διάφορους τομείς καινοτόμο, και γι αυτό αισθάνομαι ικανοποίηση», κατέληξε ο κ. Χριστόφιας.

America...land of idiots and insane gun lovers

NRA proposes operation school shield

The immesurable depth of stupidity-made-in-USA never ceases to amaze me.

Or, to quote one of those great ones who got the meaning of what the hell is happening there

Born in the USA

Έτσι ακριβώς

Παρακαλώ να προσέξετε τη λεπτομέρεια στη γραβάτα

Είναι εξαιρετικής σημασίας

Από τα Νέα

Η Ζιστίν...

... Φοριέζ ξυπνά νωρίς κάθε πρωί και ψάχνει στον υπολογιστή της για καμιά δουλειά. Τηλεφωνεί σε φίλους της από το πανεπιστήμιο και κάνει επαφές. Πηγαίνει κάθε εβδομάδα στο γραφείο ευρέσεως εργασίας, χωρίς να διατηρεί ιδιαίτερες ελπίδες. Εχει συναντηθεί από τον περασμένο Μάιο με δέκα υποψήφιους εργοδότες και έχει στείλει 200 βιογραφικά. Η Ζιστίν δεν είναι φτωχή ή άτομο χαμηλής μόρφωσης: έχει μεταπτυχιακό στη διαχείριση υγειονομικών θεμάτων. Υστερα από μαθητεία δύο ετών όμως, ζει με κρατικά επιδόματα, κάνοντας μπέιμπι σίτινγκ ή δουλεύοντας σε μπαρ. Προσέχει ένα σκυλί έναντι 5 ευρώ την ημέρα. Και στον ελεύθερο χρόνο της ζωγραφίζει για να μην τρελαθεί. «Δεν αισθάνομαι καλά όταν είμαι σπίτι» λέει η 23χρονη Γαλλίδα. 

 

 

Η κοπέλα...

... αυτή ανήκει σε μια «περιπλανώμενη γενιά», οι τύχες της οποίας χειροτέρεψαν με την οικονομική κρίση. Η περίπτωσή της απεικονίζει την αποτυχία του συστήματος, το οποίο δεν μπορεί να εντάξει νέους ανθρώπους στην αγορά εργασίας καθώς είναι δύσκολο και ακριβό για τις επιχειρήσεις είτε να προσλάβουν ανθρώπους πλήρους απασχόλησης είτε να κάνουν απολύσεις. Το αποτέλεσμα είναι ότι έχει προκύψει ένας νέος και αυξανόμενος τομέας μορφωμένων ανέργων, η αδυναμία των οποίων να βρουν δουλειά πλήττει το φορολογικό σύστημα, τα συνταξιοδοτικά προγράμματα και την αγορά ακινήτων. Δεν υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία γι' αυτούς, αλλά αν προστεθούν στον μεγάλο αριθμό νεαρών ανέργων που δεν έχουν πλούσια εκπαίδευση ή μαθητεία δίνουν την αίσθηση ότι η Γαλλία και άλλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης διατρέχουν τον κίνδυνο να χάσουν μια ολόκληρη γενιά.

Η 25χρονη...

... Λουίζ Σαρλέ έχει μεταπτυχιακό δίπλωμα στο μάνατζμεντ. Εργάστηκε δύο χρόνια στην εταιρεία ρούχων Kiabi αλλά δεν της προσέφεραν μόνιμη απασχόληση. Δούλεψε επίσης τρεις μήνες σε ένα ξενοδοχείο της Λίλλης. Μένει με τον άνεργο φίλο της σε ένα μικρό διαμέρισμα. Οπως λέει, με την κρίση οι επιχειρήσεις έχουν γίνει δύο φορές πιο απρόθυμες να κάνουν προσλήψεις απ' ό,τι μέχρι τώρα. «Η γενιά των γονέων μας είχε ισόβια απασχόληση» σημειώνει. «Τώρα πρέπει συνεχώς να αλλάζουμε δουλειές, να αλλάζουμε εταιρείες, να αλλάζουμε περιοχές».

Η ανεργία...

... μεταξύ των νέων 15 ώς 24 ετών έχει εκτοξευθεί στα ύψη στην Ευρωπαϊκή Ενωση: πάνω από 50% στην Ελλάδα και την Ισπανία, 36% στην Ιταλία, 22% στη Γαλλία. Αυτά τα ποσοστά όμως αφορούν όσους ψάχνουν για δουλειά. Υπάρχει και μια άλλη κατηγορία, εκείνων που «δεν δουλεύουν, δεν σπουδάζουν, δεν ακολουθούν κάποιο πρόγραμμα μαθητείας», των ΝΕΕΤ, όπως τους αποκαλεί ο ΟΟΣΑ. Κάπου 14 εκατ. νεαροί Ευρωπαίοι δεν δουλεύουν και δεν αναζητούν οποιαδήποτε εργασία. Το ετήσιο κόστος τους υπολογίζεται σε 153 δισ. ευρώ. Στην Ισπανία, το 23,7% των νέων ηλικίας 15 ώς 29 ετών έχει παραιτηθεί από την προσπάθεια. Στη Γαλλία, το ποσοστό αυτό είναι 16,7%, στην Ιταλία είναι 20,5%. Και το 42% των νέων που δουλεύουν απασχολείται σε θέσεις μερικής εργασίας (έναντι 33% που ήταν πριν από μία δεκαετία). 

 

Τα Νέα

Αίσθηση στα social media από φωτογραφία με αστυνομικό που δίνει μπότες σε άστεγο

Ένας αστυνομικός έγινε ήρωας στο διαδίκτυο επειδή πρόσφερε ένα ζευγάρι μπότες σε έναν άστεγο ζητιάνο.

Η φωτογραφία ενός αστυνομικού της Νέας Υόρκης που προσφέρει ένα ζευγάρι μπότες σε έναν άστεγο ζητιάνο, ο οποίος ήταν ξυπόλητος μέσα στο κρύο, προκάλεσε αίσθηση σήμερα στα κοινωνικά δίκτυα, όπου μισό εκατομμύριο χρήστες την «ενέκριναν», μετά την εμφάνισή της αυτή την εβδομάδα στη σελίδα στο Facebook της αστυνομίας της μεγαλούπολης.

Ο αστυνομικός Λόρενς ντε Πρίμο έγινε ήρωας χωρίς να το θέλει όταν μια τουρίστρια από την Αριζόνα απαθανάτισε τη σκηνή και έστειλε τη φωτογραφία στην αστυνομία της Νέας Υόρκης.

Στις 14 Νοεμβρίου, ο αστυνομικός έκανε περιπολία κοντά στη διάσημη «Τάιμς Σκουέρ» όταν είδε στο πεζοδρόμιο τον άστεγο ζητιάνο με τα πόδια «γυμνά και γεμάτα φουσκάλες», γράφουν οι New York Times.

"Έκανε φοβερό κρύο. Φορούσα δυο ζευγάρια κάλτσες και παρόλα αυτά κρύωνα», είπε ο αστυνομικός στην εφημερίδα.

Η ώρα ήταν 21:30 και ο ντε Πρίμο μπαίνει τότε σε ένα κατάστημα υποδημάτων και αγοράζει ένα ζευγάρι μπότες με επένδυση γούνας για 75 δολάρια. Ο πωλητής, του έκανε μάλιστα και έκπτωση. Η γυναίκα που έβγαλε τη φωτογραφία, και διηγείται το περιστατικό στη σελίδα της αστυνομίας της Νέας Υόρκης στο Facebook, σημειώνει ότι είδε τον αστυνομικό να γονατίζει και να βάζει τα καινούργια παπούτσια στον άστεγο.

"Ο αστυνομικός δεν περίμενε κανένα αντάλλαγμα και δεν ήξερε ότι τον έβλεπα», γράφει η Τζένιφερ Φόστερ, τονίζοντας ότι ποτέ της δεν είχε «εντυπωσιαστεί τόσο».
Κατά την επιστροφή της από τις διακοπές, έστειλε τη φωτογραφία στην αστυνομία της Νέας Υόρκης που αποφάσισε με τη σειρά της να τη δημοσιεύσει την Τρίτη.

Η φωτογραφία έκανε από τότε το γύρο των κοινωνικών δικτύων: πάνω από μισό εκατομμύριο άνθρωποι την «ενέκριναν», περισσότεροι από 200.000 την μοιράστηκαν μεταξύ τους, ενώ περίπου 50.000 την έχουν σχολιάσει.

Ο νεαρός αστυνομικός είπε στους New York Times ότι κράτησε στην τσέπη του την απόδειξη της αγοράς του, για να θυμάται ότι «μερικές φορές η ζωή είναι πολύ πιο δύσκολη για τους άλλους».

Καθημερινή

Πρόσωπα - Το στοίχημα του δημάρχου

 

Το Νιούαρκ στο Νιου Τζέρσεϊ, στην ανατολική ακτή των ΗΠΑ, είναι γνωστό για το διεθνές αεροδρόμιό του και για... τη διαφθορά σχεδόν όλων των δημάρχων που είχε τα τελευταία 50 χρόνια, με εξαίρεση τον τελευταίο, τον Κόρι Μπούκερ. Αυτός σώζει ανθρώπους από φωτιές, παρέδιδε προσωπικά πάνες για μωρά σε σπίτια πληγέντων κατά την πρόσφατη θεομηνία και ετοιμάζεται να περάσει μία εβδομάδα, από τις 4 έως τις 11 Δεκεμβρίου, όπως ένας φτωχός Αμερικανός διαθέτοντας για φαγητό 4 δολάρια την ημέρα. Ο ίδιος λέει ότι θέλει να αλλάξει την εικόνα του σύγχρονου αμερικανού πολιτικού. Αναλυτές λένε ότι μπορεί να προετοιμάζεται για να διεκδικήσει τον Λευκό Οίκο. 

 

Συχνά περιγράφουν αυτόν τον 43χρονο Αφροαμερικανό ως πνευματικό κληρονόμο του Μπαράκ Ομπάμα με το χάρισμα του Μπιλ Κλίντον. Είναι ήδη διάσημος στο twitter, όπου τον λογαριασμό του ακολουθούν 1,2 εκατομμύρια άνθρωποι. Συζητεί καθημερινά με τους χρήστες του Ιντερνετ και στο Διαδίκτυο ήταν που έβαλε το τελευταίο του στοίχημα, όταν «προκάλεσε» μια γυναίκα από τη Βόρεια Καρολίνα με το ψευδώνυμο Twittwit που κατηγορούσε αυτούς που παίρνουν κουπόνια σίτισης. «Ας προσπαθήσουμε και οι δυο να ζήσουμε με τα κουπόνια για μία εβδομάδα ή ένα μήνα. Παίζετε;», πρότεινε ο Κόρι Μπούκερ. Η Twittwit δέχθηκε αμέσως. Στόχος του δημάρχου είναι να αποδείξει στους επικριτές των προνοιακών επιδομάτων, που είναι συνήθως Ρεπουμπλικανοί, ότι οι φτωχοί δεν είναι «παράσιτα» και ο Ομπάμα δεν είναι «κομμουνιστής» επειδή θέλει να τους βοηθήσει να φάνε. Σύμφωνα με το υπουργείο Γεωργίας, ένας Αμερικανός στους πέντε ζει με κουπόνια σίτισης, που αντιστοιχούν σε 4 δολάρια ημερησίως.

 

Ο δήμαρχος και η 39χρονη Twittwit, η οποία επέλεξε να παραμείνει ανώνυμη λόγω απειλών που δέχθηκε από χρήστες εξαιτίας των απόψεών της για τα κουπόνια, μπορούν να τα καταφέρουν μόνο αν τρώνε ό,τι χειρότερο υπάρχει στην αγορά. Αυτοί που παίρνουν τα κουπόνια συχνά τρώνε σε συσσίτια. Μερικοί κατηγορούν τον δήμαρχο για καιροσκοπισμό, καθώς πλησιάζουν οι εκλογές για τη θέση του κυβερνήτη του Νιου Τζέρσεϊ, την οποία κατέχει αυτή τη στιγμή ο πολύ δημοφιλής Ρεπουμπλικανός Κρις Κρίστι. Ωστόσο πολλοί τον θαυμάζουν διότι θέτει σε εφαρμογή τις αρχές του. Υπέρμαχος της κοινωνικής δικαιοσύνης, άνοιξε το σπίτι του τον Οκτώβριο για τα θύματα του κυκλώνα Σάντι. Εχει σπουδάσει στο Γέιλ και στην Οξφόρδη, λέει ότι είναι «εθισμένος» μόνο στα βιβλία και στον καφέ, και είχε ήδη ξεχωρίσει όταν έσωσε μια γειτόνισσά του από το φλεγόμενο διαμέρισμά της. Ορισμένοι προβλέπουν ότι μπορεί να φτάσει έως τον Λευκό Οίκο. Προς το παρόν ετοιμάζεται για να ζήσει σαν φτωχός πιστεύοντας ότι αξίζει τον κόπο, αν κάνει τους συμπολίτες του να καταλάβουν πως ένα στοιχειώδες «δίχτυ ασφαλείας» είναι απαραίτητο για πολλούς που μόλις που τα καταφέρνουν να επιβιώνουν. 

 

Γιώργος Αγγελόπουλος - Τα Νέα

 

 

Χοσέ "Πέπε" Μουχίκα - Ο πιο φτωχός Πρόεδρος

«Η ευτυχία επί της γης είναι τέσσερα - πέντε πράγματα, τα ίδια από την εποχή του Ομήρου: η αγάπη, τα παιδιά, λίγοι φίλοι…», λέει ο πιο φτωχός ή ο πιο γενναιόδωρος Πρόεδρος στον κόσμο - εξαρτάται από τη σκοπιά που το βλέπει κανείς. Ο λόγος για τον Χοσέ Μουχίκα Καρντάνο, τον επονομαζόμενο «Πέπε» Μουχίκα, Πρόεδρο της Ουρουγουάης. «Δεν είμαι ένας φτωχός Πρόεδρος, απλώς έχω ανάγκη από λίγα», λέει και καταβάλλει σχεδόν το 90% του μισθού του των 9.300 ευρώ σε μια οργάνωση που βοηθάει πολίτες να βρουν στέγη. Στα 78 του, ο Πρόεδρος των 3,3 εκατ. Ουρουγουανών προσκαλεί τους νέους να επωφεληθούν από τη ζωή, να απαλλαγούν από τον εγωισμό και να αφεθούν στον έρωτα, όχι στην κατανάλωση. Θεωρεί πως η σύγχρονη «σκλαβιά» έγκειται στο «να ζεις για να δουλεύεις», αντί «να δουλεύεις για να ζεις». 

 

Ο Μουχίκα πολέμησε τη δικτατορία ως αρχηγός των Τουπαμάρος, συνελήφθη και φυλακίσθηκε από το 1971 ώς το 1985, εξελέγη γερουσιαστής και μετά Πρόεδρος. Τις Κυριακές γυρίζει τη χώρα με τη σύζυγό του, τη γερουσιαστή Λουσία Τοπολάνσκι, και τη σκυλίτσα τους, τη Μανουέλα, που της λείπει ένα πόδι, και επισκέπτονται απρογραμμάτιστα σπίτια πολιτών. Λένε πως είναι ο μοναδικός Πρόεδρος που έχει περισσότερες φωτογραφίες με πολίτες της χώρας του παρά με ξένους… Η απλότητα της ζωής του έχει τραβήξει την προσοχή σ' όλο τον κόσμο. Ζει με τη σύζυγό του, όχι στο προεδρικό μέγαρο, αλλά σε μια αγροτική κατοικία, όπου φτάνει κανείς ακολουθώντας έναν χωματόδρομο. Καλλιεργούν εκεί γλαδιόλες, τις οποίες εμπορεύονται. Ο Μουχίκα δεν φοράει γραβάτα παρά μόνο στις επίσημες περιστάσεις και συχνά εμφανίζεται με μπλουζάκι, τζιν και φθαρμένα αθλητικά παπούτσια. «Εχω ζήσει έτσι το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου», λέει. «Μπορώ να ζω καλά μ' αυτά που έχω». 

 

Τα χρήματα που του μένουν για να ζήσει είναι περίπου ο μέσος μισθός στην Ουρουγουάη, γύρω στα 600 ευρώ τον μήνα. Το 2010, η προσωπική περιουσία του ανερχόταν σε 1.400 ευρώ, όση η αξία του αυτοκινήτου του, ενός Σκαραβαίου του 1987. Φέτος πρόσθεσε και τα μισά περιουσιακά στοιχεία της συζύγου του - γη, τρακτέρ κι ένα σπίτι - και έφτασε τις 170.000 ευρώ. Ακόμη κι έτσι, η περιουσία του είναι μόλις τα δύο τρίτα εκείνης που έχει δηλώσει ο αντιπρόεδρος Ντανίλο Αστόρι και το ένα τρίτο αυτής που δήλωνε ο προκάτοχός του στην Προεδρία, ο Ταμπαρέ Βάσκες. 

 

«Με αποκαλούν «ο πιο φτωχός Πρόεδρος», αλλά δεν αισθάνομαι φτωχός», δήλωσε τις προάλλες στο BBC. «Φτωχοί είναι αυτοί που δουλεύουν για να διατηρήσουν έναν ακριβό τρόπο ζωής και θέλουν διαρκώς όλο και περισσότερα. Είναι ζήτημα ελευθερίας. Αν δεν έχεις πολλά αγαθά, δεν χρειάζεται να δουλεύεις όλη σου τη ζωή σαν σκλάβος για να τα συντηρείς κι έτσι έχεις περισσότερο χρόνο για τον εαυτό σου». 

 

Πρόσωπα

 

Του Γιώργου Αγγελόπουλου

Νέα