Το σωματίδιο του Θεού

Όταν μου ήρθε το δελτίο τύπου για την παράσταση Το σωματίδιο του Θεού καταχάρηκα. Και αυτό γιατί ήξερα ότι υπήρχαν όλα σχεδόν τα υλικά για να παρουσιαστεί κάτι αντάξιο του θέματος:

 

Από την μία, άξιοι μουσικοί που θα μπορούσαν ταυτόχρονα να συνταιριάξουν υπάρχουσες μουσικές και να συνθέσουν νέες που να ταιριάζουν με το θέμα και ταυτόχρονα να μην περιορίζονται είτε σε αυτό που λέμε μουσικής της Δύσης ή της Ανατολής, με το μεν Δημήτρη Αποστολάκη να αντιπροσωπεύει το δεύτερο κομμάτι, τους δε Mode Plagal να αντιπροσωπεύουν κατά βάση το πρώτο.

Από την άλλη, χορευτές-χορεύτριες που μέσα από μια κοινή πορεία εξερεύνησης θεμάτων όπως του δίπολου ζωή-θάνατος (η τριλογία Πουργκατόριο – Κόλαση – Παράδεισος) κατέκτησαν το μέσο – ένα συνδυασμό χορευτικών κινήσεων και ακροβατικών – που τους επιτρέπει να παρουσιάσουν κάτι τελείως απροσδόκητο, την ανακάλυψη του μποζόνιου Χίγκς, η οποία παρότι συγκλονιστική, δεν συνιστά εκ πρώτης όψεως το καταλληλότερο υλικό για το στήσιμο μιας παράστασης.

Άρα, αυτό που ήμουν ιδιαίτερα περίεργος να δω είναι τον τρόπο με τον οποίο θα επεξεργάζονταν και θα παρουσίαζαν το θέμα τους. Και είναι όντως μια τεράστια έκπληξη.

Και αυτό γιατί, επί δύο – σχεδόν – ώρες παρακολουθούμε  μια αμιγώς επιστημονική διάλεξη, η οποία αποτελείται από μία ιστορική αναδρομή στις θεωρίες σχετικά με την προέλευση του κόσμου, οπότε ακούμε μερικά πασίγνωστα ονόματα, Αριστοτέλης, Πυθαγόρειοι, Δημόκριτος, Αρίσταρχος, και από μια παρουσίαση-ανασκόπηση της θεωρίας και της επιστημονικής προόδου που συντελέστηκε στον εικοστό και στις πρώτες δεκαετίες του εικοστού πρώτου αιώνων, με ονόματα όπως Αϊνστάιν, Φάινμαν και – φυσικά – Χίγκς. Η οποία διανθίζεται από στιγμές απροσδόκητου χιούμορ.

Και ταυτόχρονα, την οπτικοποίηση των όσων περιγράφει ο Δ. Αποστολάκης, με ένα τρόπο που τα κάνει οικεία και πιο κατανοητά, ακόμη και σε ανθρώπους που δεν έχουν κατ’ανάγκη ιδιαίτερη εξοικείωση με την φυσική επιστήμη. Και αυτό επιτυγχάνεται κυρίως μέσα από μικρές ‘ιστορίες’, όπως για παράδειγμα αυτή του, βγαλμένου μέσα από ταινία νουάρ, φόνου που χρησιμοποιείται για να δείξει τον κύκλο της δημιουργίας, σύγκρουσης και θανάτου των σωματιδίων. Οι οποίες – ιστορίες - ταυτόχρονα χρησιμεύουν και ως ‘συνδετικός κρίκος’ ανάμεσα στην μεγα-κλίμακα του σύμπαντος, την μικρο-κλίμακα των σωματιδίων, και το ανθρώπινο και εξίσου θνητό μέτρο.

Και τέλος ακούμε την μουσική. Η οποία χρησιμοποιεί ως ‘θέμα’ το Astronomy Domine των Pink Floyd, το αρχέτυπο της μουσικής που κοιτάει στα άστρα, περνάει με χαρακτηριστική ευκολία στην μπλουζ του Λούις Άρμστρονγκ, στην κλασική μουσική, και καταλήγει να θρηνεί το θάνατο των σωματιδίων που περιέγραψα παραπάνω με ένα κομμάτι που ακούγεται βγαλμένο από τα βάθη της ιστορίας, παρότι γραμμένο σήμερα. 

Συζητώντας με την ομάδα, τρία είναι τα κυριότερα σημεία που θεωρώ εξαιρετικά σημαντικά: το πρώτο είναι η ελευθερία που διέπει τις μεταξύ τους σχέσεις. Ελευθερία που δίνει - πέρα από το να δημιουργεί τα θαυμαστά που περιέγραψα παραπάνω – τη δυνατότητα οι φωτισμοί να είναι εξίσου ‘χειροποίητοι’ με τα υπόλοιπα κομμάτια της. Με άλλα λόγια, παρότι υπάρχει μια βασική δομή, τίποτα δεν διασφαλίζει ότι ο τρόπος με τον οποίο φωτίζονται τα τεκταινόμενα στη σκηνή την μία βραδιά θα είναι απολύτως ταυτισμένος με τον τρόπο που αυτό θα γίνει την επόμενη. Προσωπικά αυτό το θεωρώ εξίσου αξιοπρόσεκτο, δεδομένου ότι σε συζητήσεις που είχα σχετικά με άλλες παραστάσεις παρατήρησα μια – σχεδόν ψυχαναγκαστική – εμμονή στην ‘τυποποίηση’ μέχρι και της τελευταίας λεπτομέρειας. 

Το δεύτερο, η απόφασή τους να αντιμετωπίσουν το επιστημονικό θέμα με τη ‘χειροποίητη’ τέχνη τους. Δεν κατέφυγαν, δηλαδή, στην τεχνολογία, η οποία τους έδινε την δυνατότητα να παρουσιάσουν με πολύ πιο εύκολο – ίσως και πιο παραστατικό – τρόπο τις εικόνες που συνοδεύουν τον λόγο, αλλά αντίθετα χρησιμοποίησαν τα σώματά, το ταλέντο και τη συλλογική κίνησή τους γι’αυτό το σκοπό.

Το τρίτο, η επιθυμία τους να μην ‘αρκεστούν’ στα κολοσσιαία συμβάντα του σύμπαντος – εκρήξεις άστρων που μετατρέπονται σε υπερκαινοφανή (σουπερνόβα), ξεδίπλωμα του χωροχρόνου που δημιούργησε το σύμπαν, μαύρες τρύπες που παραμονεύουν αθέατες για να καταπιούν άστρα – αλλά να αντιπαραβάλουν σε αυτά τα ευτελή υλικά από τα οποία είναι πλασμένο το ανθρώπινο σώμα, και κατ’επέκταση και η ανθρώπινη ζωή. Και σκοπός αυτού, να σχολιάσουν και υπογραμμίσουν το ότι δεν εκτιμούμε το πόσο πολύτιμη είναι η ζωή, την οποία θεωρούμε δεδομένη.

Το σωματίδιο του Θεού, κι όμΩς κινείται

Σκηνοθεσία & Χορογραφία: κι όμΩς κινείται

Σύλληψη: Δημήτρης Αποστολάκης

Σκηνογραφία: Camilo Bentancor

Μουσική (σύνθεση και ερμηνεία):

Δημήτρης Αποστολάκης

 Κλέων Αντωνίου

Τάκης Κανέλλος

Θοδωρής Ρέλλος

Φωτισμοί: Β. Καψούρος

Βίντεο: Μαρία Αθανασοπούλου 

Κοστούμια :

Α. Μάνεσης και Φ.Μουζάκης

Ερμηνεία:

Δημήτρης Αποστολάκης

Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου

Camilo Bentancor

Βασίλης Δημάς

Αντιγόνη Λινάρδου

Ερμής Μαλκότσης

Ιωάννα Παρασκευοπούλου

Χριστίνα Σουγιουλτζή

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Πειραιώς 206

Τηλέφωνο: 210.34.18.550

Νιου Γούορλντ

Πως θα φαίνεται ο κόσμος σε είκοσι περίπου χρόνια από σήμερα; Ποιες από τις σημερινές λέξεις, όπως μητέρα, πατέρας, γενέθλια, ίσως και πολλές άλλες, θα πάψουν να χρησιμοποιούνται; Και ποιες είναι αυτές που θα τις αντικαταστήσουν; Οι διατροφικές μας συνήθειες; Πόσο θα αλλάξουν και αυτές; Ποιο είναι το «παγκόσμιο ρεκόρ απλήρωτων υπερωριών»; 

Αυτά είναι μερικά από σημαντικότερα ερωτήματα που παρουσιάζει η παράσταση στο υπόγειο του θεάτρου Νέου Κόσμου. Και γράφω ‘παρουσιάζει’ επειδή δεν έχει ούτε την πρόθεση ούτε τη δυνατότητα προφανώς για να τα απαντήσει. Αντίθετα, κυριότερος σκοπός της είναι να αντιπαραθέσει τον ‘παλιό’ τρόπο ζωής, με τον ‘νέο’, αυτόν που κυοφορείται στον νέο – και κατά πάσα πιθανότητα πλήρως αποστειρωμένο – κόσμο αυτού που ονομάζουμε δυτική κοινωνία. 

Και εδώ ακριβώς εντοπίζεται το κυριότερο προσόν που την κάνει πολύ ενδιαφέρουσα: καταφέρνει να αντιπαραβάλει το παλιό το οποίο είναι ταυτόχρονα το σύγχρονο – αυτό δηλαδή που ζούμε τώρα – με μια ‘υπόθεση εργασίας’ θα λέγαμε, η οποία δείχνει ήδη αρκετά γνώριμη και – σχεδόν ανησυχητικά – οικεία. Με άλλα λόγια, καταφέρνει η παράσταση να συμπυκνώσει πολλά από τα στοιχεία και συστατικά που θα σχηματίσουν το μέλλον μας, και καλεί όλους μας να συγκρίνουμε τα δύο άκρα. 

Και η προσωπική μου αίσθηση είναι ότι ακόμη και αν ένα μόνο μέρος των όσων παρουσιάζονται – ίσως και με μια δόση υπερβολής, αναγκαίας για λόγους μυθοπλασίας – ισχύσει τελικά, το μέλλον μας δεν προμηνύεται ιδιαίτερα φωτεινό. 

Και αυτό είναι ένα ακόμη ‘κατόρθωμά’ της παράστασης: να βγάζει, δηλαδή, μια απίστευτη σκοτεινιά μέσα από ένα φωτεινό, υγιεινό και τεχνολογικά υπέρ-προηγμένο μέλλον. Και το κάνει με ένα τρόπο που φαίνεται να επιβεβαιώνει τις χειρότερες προβλέψεις όλων των διανοητών, φιλοσόφων και συγγραφέων που καταπιάστηκαν με το συγκεκριμένο θέμα, επάνω στους οποίους και στηρίχτηκαν οι συντελεστές κατά το στήσιμό της. Ενώ ταυτόχρονα, να μην δίνει και καμιά ιδιαίτερη άφεση αμαρτιών στα όσα προηγήθηκαν, τα οποία όλοι ζήσαμε και ζούμε και γνωρίζουμε πολύ καλά.

Μην παρεξηγηθώ, όμως. Δεν είναι ούτε σκυθρωπή, ούτε καταθλιπτική, ούτε φιλοδοξεί με οποιοδήποτε τρόπο να παραδώσει μαθήματα ‘αντίστασης’ ή οτιδήποτε παρόμοιο. Αντίθετα, είναι μια ευχάριστη, χαρούμενη και αστεία παράσταση, η οποία περνάει μέσα σου τις ανησυχίες των συντελεστών της με υποδόριο τρόπο, που σε βάζει σε σκέψεις αφού τελειώσει.

Συζητώντας με την ομάδα των συντελεστών, μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση ο όγκος, το εύρος και η έκταση της έρευνας που έκαναν ώστε να αποκομίσουν τα στοιχεία τα οποία στη συνέχεια – και μέσα από μια συνεχή διαδικασία δοκιμής, υιοθέτησης, απόρριψης και αναψηλάφησης, μετέτρεψαν σε μια σοφά – τολμώ να γράψω – δομημένη παράσταση τόσο στο δομικό της κομμάτι, δηλαδή την αρχή, τη μέση και το τέλος της, όσο και στη θεματική της, στα – πολύ συγκεκριμένα – θέματα με τα οποία καταπιάνεται, τα οποία είναι η οικογένεια, η εκπαίδευση, η εργασία, οι ερωτικές σχέσεις των ανθρώπων και οι εφήμερες τάσεις της μόδας. 

Και αυτό, η υιοθέτηση δηλαδή της έρευνας για ένα σύνολο θεμάτων, είναι αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει, δεδομένου ότι το είδος του θεάματος το οποίο υπηρετεί, το οποίο κατατάσσεται στην κατηγορία του θεάτρου της επινόησης (devised theatre), υποφέρει τα πάνδεινα στην Ελλάδα, με ερασιτεχνικές αλλά και επαγγελματικές – δυστυχώς – ομάδες να επιδίδονται σε ακατανόητες ασκήσεις αυτισμού χωρίς κανενός είδους σκοπό, μέτρο, και στο τέλος λόγο ύπαρξης.

ΝΙΟΥ ΓΟΥΟΡΛΝΤ της ομάδας UBUNTU

Σκηνοθεσία: Ελεάνα Τσίχλη

Κείμενο – Δραματουργική επεξεργασία – Μουσική επιμέλεια: Η ομάδα

Σκηνικά – κοστούμια: Χαράλαμπος Νικολάου

Πρωτότυπη μουσική Δημήτρης Τζιμέας

Γραφικά: Φώτης Καλαφάτης

Παίζουν:

Μάγια Ανδρέου

Άρης Λάσκος

Κατερίνα Πατσιάνη

Ελεάνα Στραβοδήμου

Κάθε Πέμπτη και Παρασκευή στις 21:15

Στον BLACK BOX του 104,

Ευμολπιδών 41, Γκάζ

Σταθερό τηλέφωνο: 210 3455020
Κινητό: 6973376090

Μάθημα φυσικής

Η δράση

Φέρνει αντίδραση

Grantchester Meadows

Δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερη
Αντίδραση στο προηγούμενο κομμάτι
Που ανέβασα από αυτή


 Grantchester Meadows

Icy wind of night, be gone.
This is not your domain.
In the sky a bird was heard to cry.

Misty morning whisperings and gentle stirring sounds
Belied a deathly silence that lay all around.
Hear the lark and harken to the barking of the dog fox gone to ground.
See the splashing of the kingfisher flashing to the water.
And a river of green is sliding unseen beneath the trees,
Laughing as it passes through the endless summer making for the sea.
In the lazy water meadow
I lay me down.
All around me,
Golden sunflakes settle on the ground,
Basking in the sunshine of a by gone afternoon,
Bringing sounds of yesterday into this city room.
Hear the lark and harken to the barking of the dog fox gone to ground.
See the splashing of the kingfisher flashing to the water.
And a river of green is sliding unseen beneath the trees,
Laughing as it passes through the endless summer making for the sea.
In the lazy water meadow
I lay me down.
All around me,
Golden sunflakes covering the ground,
Basking in the sunshine of a by gone afternoon,
Bringing sounds of yesterday into my city room.
Hear the lark and harken to the barking of the dog fox gone to ground.
See the splashing of the kingfisher flashing to the water.
And a river of green is sliding unseen beneath the trees,
Laughing as it passes through the endless summer making for the sea.

Σε όλους τους/τις μοναχικούς/μοναχικές αδελφούς/αδελφές μου

Αυτή τη βραδιά που

Υποτίθεται ότι

Οι άνθρωποι γιορτάζουν

Σε οικογένειες

Ή παρέες

Είστε όλοι στην σκέψη μου

Λυπάμαι που δεν μπορώ

Να σας αφιερώσω

Κάτι 'χαρούμενο'

Δυστυχώς ή ευτυχώς

Αυτό τριβελίζει το μυαλό μου


Άνθρωποι μονάχοι (ζωντανά) Βίκυ Μοσχολιού


Εύχομαι

Μέσα από την

Μοναχική καρδιά μου

Να περάσετε τη βραδυά

Όσο πιο όμορφα γίνεται.

Και ο νέος χρόνος

Να σας φέρει

Όλα όσα

Επιθυμείτε

La famiglia...La famiglia

Η Αμερικανίδα Ομπρεϊ Αϊρλαντ είναι 21 ετών, φοιτήτρια και μοναχοκόρη. Σίγουρα δεν είναι η μοναδική στον κόσμο που αναγκάζεται να ανέχεται την παράλογη υπερπροστασία τους αυταρχικών γονιών της. Το φαινόμενο είναι σύνηθες, ειδικά όταν οι γονείς έχουν ένα μόνο παιδί και αδυνατούν, όσα χρόνια και αν περάσουν, να συνειδητοποιήσουν πως το παιδί τους είναι πλέον ενήλικας ικανός να αποφασίζει μόνος του για τη ζωή του. Οι γονείς της Αϊρλαντ ωστόσο ξεπέρασαν κατά πολύ τα εσκαμμένα και τώρα πρέπει να υποστούν τις συνέπειες. Σύμφωνα με δικαστική απόφαση, η Τζουλιάν και ο Ντέιβιντ Αϊρλαντ υποχρεούνται να μην έχουν καμία επαφή με το μοναχοπαίδι τους και να παραμείνουν σε απόσταση τουλάχιστον 150 μέτρων από αυτό, τουλάχιστον έως τις 23 Σεπτεμβρίου του 2013 - οπότε θα έχει ολοκληρώσει τις σπουδές της. 

 

 

 

Πώς έφτασαν σε αυτό το σημείο; Ούτε και οι ίδιοι μπορούν να καταλάβουν. «Η Ομπρεϊ είναι ένα μοναχοπαίδι που μεγάλωσε με στοργικούς γονείς. Δεν την ενοχλούμε. Δεν της δημιουργούμε προβλήματα», υποστήριξαν κατά την ακροαματική διαδικασία, που άρχισε στις 10 Δεκεμβρίου. Παραδέχθηκαν βέβαια πως πράγματι τοποθέτησαν στον υπολογιστή και στο κινητό τηλέφωνο της κόρης τους ειδικό λογισμικό για να την παρακολουθούν. Και αυτό, σχολιάζει ο Ουίλ Πάβια από τους «Τάιμς» του Λονδίνου, ήταν μόνο η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. «Αισθανόμουν πραγματικά μεγάλη ντροπή να έρχονται οι γονείς μου διαρκώς στο πανεπιστήμιο και να με συκοφαντούν. Σαν να είμαι σκυλί που με σέρνουν από το λουρί», εξήγησε η νεαρή κοπέλα ενώπιον του δικαστή. Η πίεση που δεχόταν ήταν τόσο ασφυκτική, πρόσθεσε, που αναγκάστηκε κάποια στιγμή να καλέσει ακόμη και την Αστυνομία.  

 

Ως φοιτήτρια στο Μουσικοθεατρικό Τμήμα του Πανεπιστημίου του Σινσινάτι, στο Οχάιο, η Αϊρλαντ είναι άριστη. Για την ακρίβεια, υπήρξε μια από τις 10 κοπέλες που κατάφεραν να εξασφαλίσουν μια θέση στο αμερικανικό κονσερβατόριο το 2009. Σύμφωνα με τους «Τάιμς», οι καθηγητές της την επέλεξαν τότε ανάμεσα σε 700 υποψήφιες. Μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια, έχει σημειώσει άλματα στην πρόοδό της, αναλαμβάνοντας στις περισσότερες παραστάσεις του πανεπιστημίου τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Παρ' όλ' αυτά, οι γονείς της δεν την άφηναν να κάνει ρούπι μόνη της, καθώς - όπως ισχυρίζονται - η κόρη τους κάνει ασύδοτη ζωή, χρήση ναρκωτικών ουσιών και έχει ψυχολογικά προβλήματα. 

 

Οι υπεύθυνοι του πανεπιστημίου, πάλι, έχουν σχηματίσει εντελώς διαφορετική εικόνα για την Αϊρλαντ. Θεωρούν πως αν κάποιος έχει ψυχολογικό πρόβλημα είναι οι γονείς της και όχι η ίδια. Εχουν εμμονή, επισημαίνουν, να ελέγχουν τη ζωή της κόρης τους και ένας τρόπος για να το πετύχουν ήταν να ελέγχουν πώς εκείνη χρησιμοποιεί το Διαδίκτυο. Για τον λόγο αυτό μάλιστα ανέλαβαν δύο πρωτοβουλίες: αφενός προσέλαβαν φρουρούς για να κρατούν τους γονείς μακριά από τις παραστάσεις της κόρης τους και αφετέρου αποφάσισαν να της δώσουν έναν χρόνο υποτροφία, αφού οι «στοργικοί» γονείς της θέλησαν να την τιμωρήσουν σταματώντας την καταβολή των διδάκτρων.