Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2009

Στο καλό, ελπίζω να συναντηθήκατε ήδη

Στις 10 Μαρτίου του 2007 έγραφα το παρακάτω

Φόβος

Δέκα μήνες μετά ήρθε και η σειρά του παππού.

Ελπίζω να είναι χαρούμενοι μαζί, πλέον.

34 σχόλια:

laplace78 είπε...

NA ZHSETE NA TON THIMASTE..

John Black είπε...

Δεν είχα διαβάσει την αρχική δημοσιευσή σου. Μόλις το έκανα.

Δεν έχω λόγια να σου πώ παρα μόνο να σε βεβαιώσω οτι συμβαινει αυτό που ελπίζεις.

Να σαι καλά pan

Daria Pavlovna είπε...

Μόνο κάτι τέτοιες ελπίδες διώχνουν την τρέλα στην οποία μπορεί να μας οδηγήσουν οι απώλειες. Το κακό με μένα είναι πως δεν τις έχω αυτές τις ελπίδες για παρηγοριά.
Και κάτι άλλο. Πιο τραγική ακόμη απώλεια απ' αυτή των γονιών είναι η απώλεια του παιδιού. Εκεί να δεις ανατριχίλες και μόνο στην υπόνοια μιας τέτοιας σκέψης.

manetarius είπε...

Ουφ... σκατά μ' έκανες...
ο νονός μου είναι στο νοσοκομείο και δεν έχουμε ιδέα τι θα γίνει..μάλλον όλοι ξέρουν, μόνο εγώ αρνούμαι να το δεχτώ. Σήμερα θα πάω να τον δω.. βαλτός ήσουν;
Τι να πω... δεν υπάρχουν άνθρωποι για τους οποίους πιστεύεις οτι δεν θα "φύγουν" ποτέ;
Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι αυτός... ο δικός σου.. για τους γονείς μου... παραλύω.. Νομίζω οτι δεν θα αντέξω να το αντιμετωπίσω... Είναι φορές που παρακαλάω να φύγω πρώτη.. μετά σκέφτομαι οτι είναι πόλύ εγωιστικό αυτό και το ξαναπαίρνω πίσω... ουφ!

...πόσο καλός άνθρωπος είσαι βρε Πανάκο μου!!!

Σου στέλνω τα φιλιά μου και μια αγκαλιά σφυχτή!

Υ.Γ. Τα γειτονάκια σου θα είναι ξανά μαζί εκεί πάνω..είμαι σίγουρη!

ATHENA είπε...

ΚΙ ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΜΙΑ ΣΦΙΧΤΗ ΑΓΚΑΛΙΑ...

olive tree girl είπε...

Κι εμένα αυτός είναι ο μεγαλύτερος φόβος μου... Μ' έστειλες πάλι, άντε να δουλέψω τώρα... Μακάρι να πιάσει η ευχή σου...

Pan είπε...

Καλησπέρα laplace.

Εμείς εδώ είμαστε.

Pan είπε...

Καλησπέρα john.

Πραγματικά ελπίζω να ισχύει.

Pan είπε...

Καλησπέρα Daria.

Ακριβώς επειδή και εγώ δεν έχω τέτοιες - ελπίδες, ψευδαισθήσεις, όπως θες πες το - έγραψα το συγκεκριμένο.

Μπας και...

Καλά, το να φεύγει πρώτα το παιδί είναι η ενσάρκωση της κόλασης.

Ο ορισμός της, πέρα από θρησκείες και μαλακίες.

Pan είπε...

Καλησπέρα μανιταράκι.

Ωχ.

Δεν έχω "παρηγορητικά" λόγια να σου πω, λυπάμαι πολύ.


Είμαι βέβαιος, πλέον, ότι αφού τόσοι πολλοί άνθρωποι το λεν, θα ισχύσει, μαζί θα είναι.

Υ.γ.: Μπα, και εγώ άλλος ένας μαλάκας του σωρού είμαι, μην παραμυθιάζεσαι.

Pan είπε...

Καλησπέρα Athena.

Φιλί.

Pan είπε...

Καλησπέρα olive tree girl.

Λυπάμαι, δεν ήθελα να σε στεναχωρήσω.

Μιμης Κωνσταντινου είπε...

Φιλε εισαι καλα? τι εγινε... Call me

manetarius είπε...

Τιιιι...;
Μαλάκας του σωρού ο Panακος;;;;

ΑΠ Ο ΚΛΕΙ Ε ΤΑΙ!!!!!!!!!

:)))

φΙΛΙαααα!

Pan είπε...

Καλησπέρα βρε!

Όλα καλά, μην ανησυχείς.

Πολύ τρέξιμο με διάφορα μόνο.

Pan είπε...

Καλησπέρα μανιταράκι!

Τι να πω, ελπίζω να έχεις δίκαιο!

Φιλιά!!!

panathinaeos είπε...

αγαπητε Πανα, μολις διαβασα την αναρτηση του 2007 περι φοβου...
ποτε δεν περιμενα οτι εσυ θα εγραφες τοσα πολλα για ενα τετοιο θεμα, σε εχω μαθει να εισαι λακωνικος και πολυ κουλ...
αν οχι και σαρκαστικος ορισμενες φορες...
το οτι θα χασουμε τους αγαπημενους μας καποια στιγμη κι εκεινοι θα χασουν εμας ειναι το μονο βεβαιο...
το θεμα ειναι πως στεκομαστε απεναντι στον δρεπανοφορο ιπποτη ...
εχω χασει τον πατερα μου και μπορω να πω οτι επρεπε να σταθω γερα στα ποδια μου για να συνεχισω και να στηριξω και την μητερα μου...
εχω χασει αδελφικο μου φιλο στα 24 του χρονια μεσα σε ενα λεπτο απο καρδια...
δεν αντεξα να παω στην κηδεια, δεν μπορουσα να τον δω μεσα στην κασα...
το μονο που ξερω ειναι οτι πρεπει να ειμαστε δυνατοι και οταν φευγουμε εμεις και οταν φευγουν οι αλλοι...
με το κεφαλι ψηλα και την καρδια γεματη αγαπη και την αισθηση οτι καναμε αυτο που επρεπε για κεινους και για μας...

industrialdaisies είπε...

Έλα ρε, τι μου 'κανες βραδιάτικο...

Μόνο έτσι τελικά γίνεται η απώλεια λίγο πιο κατανοητή... Με την ελπίδα...

Pan είπε...

Αγαπητέ παναθήναιε χαίρε.

Νομίζω πως όλα εξαρτώνται από αυτό για το οποίο γράφεις.

Ελπίζω ο σαρκασμός να μην θεωρηθεί αναίτιος.

Όσο αφορά στην απώλεια, δεν μπορώ να γράψω κάτι επιπλέον.

Pan είπε...

Καλησπέρα industrialdaisies.

Όντως, κάτι άλλο δεν υπάρχει.

Sally Finkenstein είπε...

:(
Αχ βρε Πάνα!
το διάβασα το "φόβος"
μαζί θα είναι τώρα, σίγουρα!
:)

Pan είπε...

Καλησπέρα sally!

Χαίρομαι πολύ!

truth around us......... είπε...

kalimera glike mou.... kali antamosi na exoune oso gia to post den mporo na to vro mporeis na mou to stilis..?please
ta filia mou kai mia agkalia

Καπετάνισσα είπε...

Ρόδα κόκκινα στη μνήμη τους.

Και, εν ζωή, μες στη δική σου καρδιά.

Pan είπε...

Καλησπέρα truth!

Δεν λειτουργεί το λινκ;

Εμένα μου φάνηκε ότι είναι εντάξει.

Όπως και να έχει, κάνεις copy - paste το παρακάτω στον browser σου και θα φανεί.

http://thepanwithin.blogspot.com/2007/03/blog-post_09.html#links

Φιλιά!

Pan είπε...

Καλησπέρα καπετάνισσα.

Ελπίζω να παραμέίνουν.

Ο άνθρωπος, ξέρεις, έχει την τάση εύκολα να ξεχνάει.

Loth είπε...

ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ...ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ'ΝΑΙ ΜΑΖΙ.
ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΦΙΛΙ..
ΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΤΣ

Pan είπε...

Καλησπέρα Loth

Αυτή ακριβώς την ελπίδα εξέφρασα και εγώ!

Πολλά φιλιά!

patsiouri είπε...

Pan μου το μανιτάρι έχει δίκιο.
Επίσης ακόμα πιο δίκο έχει η Ντάρια.
Συναναστρέφομαι με κόσμο που έχει νιώσει την απώλεια του παιδιόύ τους και ξέρω...
Μα φυσικά και θα είναι μαζί.
Μετά από αυτό το γαμώκοσμο το λιγότερο είναι ο επόμενος να είναι τέλειος...

Pan είπε...

Καλησπέρα πατσιουράκι!

Δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος που να διαφωνεί είτε με το μανιτάρι, είτε με την Ντάρια.

Είναι μια από αυτές τις "εμπειρίες" που δεν τις χωνεύεις, όσος χρόνος και αν περάσει.

KitsosMitsos είπε...

Η τελευταία σου έκφραση είναι πραγματικά συγκλονιστική. Μακάρι...

Pan είπε...

Καλησπέρα κιτσομήτσε.

Adamantia είπε...

Καλημερα, πιστευω παντα οτι οι ανθρωποι που αγαπησαμε και ζησαμε και μας εδωσαν πραγματα δεν φευγουν ποτε.Σε φιλω πολυ

Pan είπε...

Καλησπέρα Αδαμαντία.

Αυτή είναι, τελικά, η μοναδική παρηγοριά που μας μένει.