Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Δι’ευχών Των Αγρίων Πατέρων Ημών



Μια παρέα μεσήλικων αντρών μαζεύεται στο υπό πώληση βιβλιοπωλείο του ενός για την ετήσια ιεροτελεστία τους: φαγητό, ποτό, ηλεκτρονικά παιχνίδια και κουτσομπολιό για το αντίθετο φύλο.

Από κοντά και ο φοιτητής γιός του ενός.

Στο βιβλιοπωλείο εισβάλλει μία ωραία δικηγόρος, την οποία βοήθησε νωρίτερα ο βιβλιοπώλης όταν της επιτέθηκε ληστής με σκοπό να αρπάξει την πολύτιμη – τόσο για την καθαυτό αξία, όσο και για το περιεχόμενο – τσάντα της.

Πρόθεσή της: να περάσει μια σεξουαλικά κολασμένη και αδηφάγα νύχτα με τον εν λόγω βιβλιοπώλη, με την βοήθεια και εφτά προφυλακτικών – Xtra large παρακαλώ!

Κατευθείαν και ως ένας άνθρωπος, η ομάδα στήνει χοντρή πλάκα στην δικηγόρο.

Στο μείγμα προστίθενται και δύο ιδεολόγοι μικροαπατεώνες, ο παραπάνω ληστής μαζί με ένα φίλο και συνεργό του, με όνειρο και των δύο να το σκάσουν στη Ρουμανία.

Και όταν η αστυνομία εμφανίζεται στην υποβαθμισμένη γειτονιά, θεωρητικά ψάχνοντας για τους δύο μικροαπατεώνες, το εύφλεκτο μείγμα εκρήγνυται.

Απελπισία.

Αυτή ήταν η αίσθηση που αποκόμισα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο έβλεπα μπροστά μου να ξετυλίγεται.

Απελπισία ως αποτέλεσμα της διάψευσης των μεγαλόπνοων αριστερών ονείρων και ιδανικών.
Απελπισία για τον χρόνο που περνά και αφήνει τα σημάδια του.

Απελπισία, τέλος, που οδηγούσε αυτούς τους ανθρώπους να βωμολοχούν όποτε – πρακτικά – μιλούσαν για το γυναικείο φύλο, σε σημείο που να διερωτώμαι αν όντως ήταν τόσο ‘επιτυχημένοι’ στον ερωτικό τομέα όσο καυχιόνταν, ή απλώς επιβεβαίωναν το ρητό περί της αλεπούς και των κρεμασταριών. 


Αυτή η τελευταία σκέψη μου προκάλεσε τη χειμαρρώδη αντίδραση του σκηνοθέτη και εκ των συμπρωταγωνιστών της παράστασης, όταν καθίσαμε μετά το τέλος της με την ομάδα για να συζητήσουμε.

Η οποία – ομάδα – με προσανατόλισε ταυτόχρονα να δω την παράσταση μέσα από μια άλλη οπτική, αυτή της άρνησης.

Ιδιαίτερα της άρνησης κάποιων ανθρώπων να πεθάνουν, είτε λόγω της φυσιολογικής φθοράς που επέρχεται με το χρόνο, είτε, πολύ περισσότερο, κάτω από το λάβαρο κάποιας πατρίδας ή κάποιας πολιτικής ιδεολογίας.

Και προτιμάν, πλέον, να παν μια βόλτα, αντί να συνταχθούν με οποιαδήποτε ομάδα.
Ταυτόχρονα, με βοήθησε να ερμηνεύσω τα λόγια και τη συμπεριφορά των αντρών έναντι της γυναίκας, και της γυναίκας έναντι των αντρών με μία λέξη: ωμότητα. 

Η οποία και πάλι εκπηγάζει από την απελπισία και την ανάγκη και των μεν και της δε να αγαπήσουν και να αγαπηθούν.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι αυτή η παράσταση κουβαλάει πολλά πακέτα στις αποσκευές της. 

Κάποια μπορεί να τα αναγνωρίσεις, κάποια άλλα να σου ξεφύγουν, και κάποια, τέλος, να τα παρερμηνεύσεις.

Το ευχάριστο με αυτήν είναι ότι μπορεί να λειτουργήσει με πολλούς τρόπους.

Αν θες, μπορείς να δεις την πολιτική πλευρά της, μέσα και από μια ψυχαναλυτική ματιά. 

Να δεις, δηλαδή, το πώς η διάψευση των ονείρων και των προσδοκιών προκαλεί απύθμενη πικρία στους ανθρώπους, και τους οδηγεί να κλείνονται στον εαυτό τους μέχρι του σημείου να αρνούνται – σχεδόν χαιρέκακα – τη βοήθεια σε παιδιά με ιδεολογία ίδια με αυτή που ενστερνίζονταν κάποτε οι ίδιοι.

Από την άλλη, μπορείς να εστιάσεις στην αγωνιώδη προσπάθειά τους να ξεγελάσουν τον θάνατο βρίσκοντας καταφύγιο στη σαρκική απόλαυση.

Ή, τέλος, μπορείς να επιλέξεις να αγνοήσεις τα οποιαδήποτε θέματα – τις αποσκευές της – και να την εκλάβεις ως μια ‘φάρσα’ που παρουσιάζει τα καμώματα των αντρών που ηθελημένα ή από αδυναμία αρνούνται να μεγαλώσουν και μένουν καθηλωμένοι σε μια ‘παρατεταμένη εφηβεία’.


Δι’ευχών Των Αγρίων Πατέρων Ημών Του Αργύρη Παυλίδη


Κείμενο - Σκηνοθεσία: Αργύρης Παυλίδης
Σκηνικά/Κοστούμια: Γιώργος Λιντζέρης
Φωτισμοί: Παναγιώτης Γιατρός
Μουσική επιμέλεια: Νίκoς Πλυτάς
Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Γιαννάκης

Παίζουν:                                                                                                                                        
Μελίνα Κατσακούλη
Κώστας Καζανάς
Χρήστος Θάνος
Φώτης Πετρίδης
Ντίνος Σούτης
Αργύρης Σαζακλής
Γιάννης Τσούτσιας
Στέφανος Γεωργόπουλος
Αργύρης Παυλίδης

Παραστάσεις Τρίτη και Τετάρτη στις 21.30
Θέατρο "Λύχνος Τέχνης & Πολιτισμού"
Χαλκιδικής 83 & Ιεράς Οδού 59, Γκάζι
Τηλέφωνο: 211 0121686

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Joan of mArc



Η ομάδα Splish Splash χρησιμοποίησε την ιστορία της Ιωάννας της Λωραίνης για να εξετάσει το πώς οι πράξεις των ανθρώπων χρησιμοποιούνται από τους ισχυρούς της κάθε εποχής για να εξυπηρετήσουν τα σχέδιά τους, στέλνοντας στην πυρά – κυριολεκτικά στην περίπτωση της Ιωάννας και μεταφορικά σε πληθώρα άλλων παρόμοιων παραδειγμάτων – αυτούς που πόνεσαν και μάτωσαν για τον σκοπό για τον οποίο αγωνίστηκαν.


Εγώ, από την άλλη, εστίασα αποκλειστικά στην καθαυτό ιστορία.


Η τεχνική του βωβού και ταυτόχρονα σωματικού θεάτρου που χρησιμοποιεί η ομάδα στις παραστάσεις της είναι πραγματικά καθηλωτική.


Η μουσική ήταν ευρηματική – παρότι κατά βάση αποτελείτο από διασκευές γνωστών και πασίγνωστων κομματιών – τόσο στην χρήση της, όσο και ως πρόταση.

 
Το δε μοναδικό ομιλών πρωτότυπο κομμάτι στο τέλος σχολίαζε ιδιαίτερα ταιριαστά την δράση που προηγήθηκε.


Οι εξαιρετικού επιπέδου προβολές με μορφή κινούμενων σχεδίων παρείχαν μια επιπλέον εικονογράφηση των όσων διαδραματίζονταν μπροστά.


Και δεν μου ήταν καθόλου δύσκολο να αφήσω στην άκρη οποιεσδήποτε προεκτάσεις ή ακόμη και προθέσεις.



Οπότε, ξεκινώντας να συζητήσω με την ομάδα, η αμηχανία μου ήταν διάχυτη, όταν ανακάλυψα ότι οι ερωτήσεις που υπέβαλα είχαν άλλο σκοπό, και οι απαντήσεις που έλαβα περισσότερο συσκότιζαν αντί να διασαφηνίζουν την άποψη που είχα σχηματίσει.


Και χαίρομαι γι’αυτό.



Όπως χάρηκα όταν η ομάδα με ενημέρωσε ότι πρώτη φορά κάποιος τους είπε ότι εστίασε στην καθαυτό ιστορία.


Γιατί αυτό δείχνει μια δουλειά που λειτουργεί σε διαφορετικά επίπεδα.


Με αποτέλεσμα διαφορετικοί άνθρωποι να μπορούν να εισπράξουν από αυτήν διαφορετικά πράγματα, να συμφωνήσουν, να διαφωνήσουν, αλλά σίγουρα να σκεφτούν, και να συνεχίσουν να σκέφτονται αφού τελειώσει η καθαυτό παράσταση.


Λυπάμαι πολύ που άργησα τόσο να ανακαλύψω τους Splish Splash.



Το μόνο σίγουρο είναι ότι από εδώ και στο εξής θα τους παρακολουθώ στενά.


Ήδη ανυπομονώ για το επόμενό θέμα, την επόμενη διασκευή.


Joan of mArc Ομάδα Splish Splash

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Johnny O., Ιωάννα Καμπυλαυκά
Βοηθός Σκηνοθέτη: Κυριακή Στούρου
Σενάριο: Johnny O.
Κοστούμια: Constance Puyt
Σκηνογραφία - Video προβολές - Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Οικονόμου
Επιμέλεια κίνησης: Ιωάννα Καμπυλαυκά
Φωτισμοί: Αποστόλης Τσατσάκος
Τραγούδι τέλους: «Το σκοτάδι που λάμπει» από το συγκρότημα «Παράξενες Μέρες»
Επικοινωνία: Γεωργία Σουβατζή

Παίζουν: Βασίλης Ζαϊφίδης
                 Ευγενία Μαραγκού
                Βλάσης Πασιούδης
                Γιάννης Φιλίππου
                Νάνσυ Χρυσικοπούλου
               Johnny O.

Παραστάσεις κάθε Δευτέρα και Τρίτη, 21:15
Θέατρο Φούρνος, Μαυρομιχάλη 168, Αθήνα
Τηλέφωνο: 2106460748

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

Οίκος Αν(τ)οχής



Ένας ευγενικός, συνεσταλμένος και κατά πάσα πιθανότητα παρθένος νέος επισκέπτεται ένα πορνείο και αγωνίζεται να προσαρμοστεί στα όσα βλέπει και ακούει εκεί από την μια, και να διαλέξει μία από τις τρεις κοπέλες που του παρουσιάζει η κυρία που το διευθύνει.


Η πρώτη είναι μία Βουλγάρα με εξαιρετικά προσόντα.



Η δεύτερη είναι μια Ρουμούνα-κουμμουνα που τα κάνει όλα.


Και η τρίτη, μια Ελληνίδα με ακόρεστη σεξουαλική επιθυμία και πολλά καντάρια ύφους και όχι μόνο.



Ενώ και η ίδια η κυρία του σπιτιού, πραγματικό σπίρτο αναμμένο, είναι έτοιμη να ‘θυσιαστεί’, για το καλό της επιχείρησης.


Στο κάδρο μπαίνει και ένας βαρύμαγκας Ελληναράς με κομπολόι και ‘εξυπνάδα’.


Την ίδια στιγμή, μια ληστεία παρακείμενης τράπεζας, με ιδεολογικό υπόβαθρο, αποτυγχάνει.


Και ο μοναδικός εκ των επίδοξων ληστών που καταφέρνει να μην συλληφθεί βρίσκει καταφύγιο στο πορνείο.


Κρατάει ως όμηρους τους πελάτες και το προσωπικό, και ζητάει από την αστυνομία πολλά και διάφορα.


Ως συνήθως, η κωμωδία είναι ο καλύτερος τρόπος να εξετάσεις σοβαρά θέματα και να καταρρίψεις στερεότυπα.



Όπως για παράδειγμα αυτό που λέει ότι πίσω από κάθε γυναίκα που αποφασίζει να εκπορνευτεί υπάρχει μια τραγική ιστορία.


Ή τη φιγούρα του βαρύμαγκα Ελληναρά, που στο κρεβάτι αποδεικνύεται τζούφιος όταν η γυναίκα απέναντί του δεν είναι ένα παθητικό αντικείμενο, αλλά δυναμική και απαιτητική.


Ή, τέλος, αυτό που θέλει όλους τους ιδεολόγους να είναι αγνοί αγωνιστές που πασχίζουν για το γενικό καλό.



Όσο σοβαρές, όμως, και αν είναι οι πολιτικές, κοινωνιολογικές και άλλες προεκτάσεις της παράστασης, αυτό που πραγματικά ξεχωρίζει είναι το κωμικό της στοιχείο.


Με ένα κείμενο φαινομενικά απλό, ωστόσο καίριο σε όλες του τις επισημάνσεις και ανατροπές, και ερμηνείες που πείθουν, γελάς με τα παθήματα ανθρώπων που είναι μπλεγμένοι σε δύσκολες καταστάσεις – ανεξαρτήτως του εάν τις προκάλεσαν οι ίδιοι ή ενεπλάκησαν σε αυτές χωρίς να φέρουν οποιαδήποτε ευθύνη.


 Οίκος Αν(τ)οχής

Κείμενο-Σκηνοθεσία: Μπάμπης Αρώνης.
Παίζουν (με σειρά εμφάνισης): Νίκος Σταματόπουλος, Αναστασία Κούρτη, Χρύσα Μπιθούλκα, Μαρουσώ Γεωργοπούλου, Μαρία Καρασάββα, Στράτος Μπαντζής, Μπάμπης Αρώνης

Παραστάσεις: Πέμπτη 21:00
Διάρκεια: 85’
Θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα
Πλατεία ηλεκτρικού σταθμού Νέου Φαλήρου.
Τηλέφωνο: 210 4816200.