Αγαπώ (;)

Η Δρομοκαλλιτέχνιδα με προσκαλεσε σε ένα παιχνίδι που ζητάει να μάθει δέκα πράγματα που αγαπώ.

Μόνο που τελευταία δεν βρίσκω αρκετά τέτοια.

Τέλος πάντων, μετά από ενδελεχές ψάξιμο κατέληξα στα παρακάτω.

ΑΓΑΠΩ την υπερκόσμια φωνή της Φλέρυς Νταντωνάκη.

ΑΓΑΠΩ την γήινη φωνή της - αδικημένης από τον ίδιο της τον εαυτό - Βούλας Σαββίδη.

ΑΓΑΠΩ τον Μάνο Χ., επειδή μου δίνει - συνέχεια - λόγους και αιτίες να συνεχίζω.

ΑΓΑΠΩ το θέατρο, επειδή καταφέρνει ακόμη και όταν είμαι κοντά στο να νιώσω ένα με το πάτωμα, να με ανεβάζει.

ΑΓΑΠΩ τέσσερις - πέντε ανθρώπους, επειδή αν δεν βρίσκονταν δίπλα μου θα την είχα κάνει μόνιμα εδώ και πολύ καιρό. Και ας μην τους το έχω πει ποτε.

ΑΓΑΠΩ το πολύωρο - έως ατελείωτο - περπάτημα, επειδή με κουράζει και ξεκουράζει ταυτόχρονα, καθαρίζει το μυαλό μου από τις τοξίνες και κρατάει την μέση μου στην θέση της.

ΑΓΑΠΩ ένα - δυο μικρά 'στέκια' που μπορούμε να πάμε, να πιούμε και να τσιμπήσουμε φτηνά και να βγάλουμε από μέσα μας τα ζόρια.

ΑΓΑΠΩ τον υπολογιστή μου και το ίντερνετ γιατί - σε αντίθεση με τις κοινώς λεγόμενες και επαναλαμβανόμενες μαλακίες - μου άνοιξε και μου έδειξε ένα απίστευτο καινούριο κόσμο. Που περιλαμβάνει όλους εσάς.

ΑΓΑΠΩ το It's all over now baby blue και το Blue moon των Last Drive, όπως και το Ραντεβού κάθε Σεπτέμβρη, με τον Λιδάκη - το τελευταίο δεν ξέρω καν γιατί.

Εντάξει, εννιά βγήκαν, μια χαρά, πιστεύω.

Με την σειρά μου να καλέσω τους Ναταλία, Κωλόγρια και Πρόβατο. Α, και την Daria. Και αυτή εδώ! Και την αμφίπολο! Και την Lory!

Όταν σκεφτώ και άλλους, θα τους φέρω κοντά.

Υ.γ.: Κύριε, κύριε, να πω και κάτι που απεχθάνομαι;;;

Λοιπόν, ΑΠΕΧΘΑΝΟΜΑΙ αυτή την τάση να ξεθάβουν κάτι κομμάτια από τα νεκροταφεία της μουσικής - πβ Βέμπο - και να τα επανεκτελούν, και καλά. Τόση έλλειψη έμπνευσης πλέον;

Ευτυχία

...να επιστρέφεις χαράματα σπίτι...

...με την Φλέρυ κολλημένη στον εγκέφαλό σου...



...να ανοίγεις τον υπολογιστή...



...και να χάνεσαι με τις ώρες στη φωνή...



...ξεχνώντας ύπνους και όλα τα υπόλοιπα...




Ενημέρωση:

Ανησυχία(;)

...24 (περίπου) ώρες μετά...

...κατεβαίνεις την Αλεξάνδρας
στο ύψος του Πεδίου του Άρεως...

...η μικρή κουκουβάγια πετάει χαμηλά
προσπαθώντας να αποφύγει την
μαύρη γάτα που την κυνηγάει...

...πλησιάζεις...

...η γάτα κάθεται στο πεζούλι του
κτηρίου στην απέναντι όχθη του
δρόμου και παρακολουθεί
επιφυλακτικά και σε ετοιμότητα...

...κόβεις ένα ξερό κλαρί...

...προσπαθείς να δείξεις στην κουκουβάγια
να ανέβει επάνω για να την μεταφέρεις
κάπου πιο ασφαλισμένα...

...και φαίνεται να τα καταφέρνεις...

...όχι όμως για πολύ...

...την κυνηγάς για λίγο ακόμη...

...αλλά δεν φαίνεται να υπάρχει λόγος...

...και προχωράς...

...με αυτή γαντζωμένη στο ρολό ενός
καταστήματος να σε κοιτάει...

...ελπίζω όλα να παν καλά και να

βρεις το δρόμο σου...

Ενημέρωση 1:

Όχι ακριβώς αντίστοιχη αλλά όμορφη, όπως και να έχει, η φωνή της Βούλας Σαββίδη.

Δεν ξέρω αν το καταλάβατε, έχω ιδιαίτερη αδυναμία στον συνδυασμό φωνή (και δη γυναικεία) - πιάνο

 

Προσπάθεια αισιοδοξίας

Τον τελευταίο καιρό δεν είμαι καλά.

Η δουλειά είναι στα πάρα πολύ κάτω της.

Και φοβάμαι ότι θα πέσουμε και πάλι στα
ίδια.

Και δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι αυτή την
φορά θα το αντέξω.

Παρότι νιώθω αρκετά πιο "δυνατός" μετά
τις προηγούμενες "εμπειρίες" μου.

Έλα μου όμως που ο καιρός δεν χαμπαριάζει
με τις διαθέσεις μας.

Και η άνοιξη έρχεται με φόρα.

Και σμπαραλιάζει κάθε προσπάθεια "περιορισμού".

Έχεις εσύ τις μαύρες σου και όλα τριγύρω είναι
φωτεινά.

Αδικία ή αδικία;

Και το δίλημμα προβάλλει πραγματικά τεράστιο:

Να συνεχίσω να μιζεριάζω μπροστά στον υπολογιστή;

Ή

Να τα κλείσω όλα, να βγώ έξω και να επιστρέψω μεθαύριο;

Μπέρδεμα, μεγάλο μπέρδεμα.

Μέχρι που να βρω μια κάποια λύση, κεραστείτε μερικά
τραγουδάκια.

Και από τις δύο πλευρές.

Across the Universe Vassilikos

Μέσα στην νύχτα των άλλων Τρύπες

When The Grey Skies Turn To Blue Chris Rea

The Child In Us Enigma

Θυμάμαι Κάθε Εποχή Ονειροπαγίδα

Και ένα από εκείνα που σε κόβουν
και μόνο με μισό στίχο, eκείνο που λέει

"Look deep into the April face
A change is clearly taking place
Looking for the summer"

Και στην συνέχεια

"Remember love how it was the same
We scratched and hurt each others'
growing pains
We were looking for the summer"

Looking for the summer Chris Rea

Ενημέρωση: Περαστικά, σύντομα!

Για όλα υπάρχει η πρώτη φορά

Πρώτη φορά μου συμβαίνει

Να ακούω μουσική

Struggle for Pleasure Νότης Μαυρουδής Παναγιώτης Μάργαρης David Lynch

Και να μην μπορώ να προσδιορίσω αν νιώθω χαρά ή λύπη

Υποπτεύομαι ότι ο συνθέτης ήξερε ακριβώς γιατί ονόμαζε έτσι το ορχηστρικό

Ευχαριστώ πολύ, Road!

Στρέλλα

Για κάποιο λόγο, το ελληνικό σινεμά αποφάσισε "εν μια νυκτί" να ανατινάξει όλα τα ταμπού της ελληνικής κοινωνίας.

Καιρός ήταν.

Αυτό, μάλιστα!!!!

Αυτό είναι πραγματικά Χριστουγεννιάτικο.
Και χαίρομαι που με ανέχονται να συμμετέχω,
έστω και στο λίγο που μπορώ.

Σήμερα ακούμε Joe Strummer. Τίποτα άλλο

Πέρασαν ήδη εφτά χρόνια από την ημέρα που έφυγε.

Joe Strummer

Γι'αυτό, τα ραδιοκύματα σήμερα είναι γεμάτα μόνο με τα τραγούδια του

Redemption Song Joe Strummer and The Mescaleros

Nitcomb Joe Strummer and The Mescaleros 

Λιγότερο απ' αυτό Στέρεο Νόβα (ερμηνεύει η Νατάσσα Καρβούνη)

Σαν τα παιχνίδια η ζωή σου γυρνά,
απελπισμένα, μια τροχιά μυστική
πού και πού ο χρόνος σταματά
νόμιζες πως θα κρατούσε,
μα ήταν μόνο ένα φιλί

Τα βήματά σου χάνονται στα βήματα των άλλων
αυτή η εποχή θα ήταν κάτι παραπάνω
αν εσύ κι εγώ ήμαστε μαζί

Σαν τα παιχνίδια η ζωή σταματά
κι αυτό που ένιωσα μαζί σου μια στιγμή
βρήκε καταφύγιο στην καρδιά
με όλα αυτά που πέταξες
σε κάποιου δρόμου τη στροφή

Τα βήματά σου χάνονται στα βήματα των άλλων
αυτή η εποχή θα ήταν κάτι παραπάνω
αν εσύ κι εγώ ήμαστε μαζί

Τα βήματά σου χάνονται στα βήματα των άλλων
αυτή η εποχή θα ήταν κάτι παραπάνω
αν εσύ κι εγώ ήμαστε μαζί

Everybody Knows Concrete Blonde

Τρελό eighties... 

...εξίσου τρελά...

...γουστάρω.....

Έτσι, για να μην ξεχνιώμαστε

Ο λύκος της ψυχής μου Magic de spell

Χριστουγενιάτικο Πάρτι Ξεμπλοκαρίσματος

Το xeblogarisma.blogspot.com * σας καλεί το Σάββατο 28 Νοεμβρίου

Στο 2 Χριστουγεννιάτικο bazaar/party για τα παιδιά έως 3 ετών,

που ζουν με τις φυλακισμένες μητέρες τους στις γυναικείες φυλακές Ελαιώνα Θήβας (πρώην Κορυδαλλού).

___________________________________________________________

“Σήμερα 15 αθώες ψυχές ζουν στον Κορυδαλλό μαζί με τις έγκλειστες μητέρες τους. «Εμένα ποιος είναι ο μπαμπάς μου; Εγώ δεν έχω μπαμπά;».

Μια ανδρική φιγούρα εμφανίζεται. «Μπαμπά», φωνάζει το παιδάκι.

Ο άνδρας ξέρει πως δεν επιτρέπεται ν’ απαντήσει.

Σιωπηλός, γυρίζει το κλειδί στη σιδερένια πόρτα και κλειδώνει μέσα τη μητέρα με το μωρό της. Το παιδί προσπαθεί να ανοίξει.

- «Γιατί δεν ανοίγει η πόρτα, μαμά;».- «Είναι η ώρα που κοιμόμαστε. Γι’ αυτό κλείνουν οι πόρτες. Για να είναι ο καθένας στη φωλίτσα του».Ο διάλογος είναι πραγματικός.

Όταν το παιδί μεγαλώσει, θα καταλάβει πως η «φωλίτσα» ήταν φυλακή και ο «μπαμπάς»… δεσμοφύλακας.”

____________________________________________________________

Στο Χριστουγεννιάτικο bazaar θα διατίθενται προς πώληση αντικείμενα τέχνης, έργα φυλακισμένων γυναικών, βιβλία, ρούχα, δίσκοι και πολλά άλλα. Ταυτόχρονα θα συλλέγονται είδη πρώτης ανάγκης για τα παιδιά και τις άπορες φυλακισμένες όπως πάνες, ρούχα, είδη προσωπικής υγιεινής καθώς και παιχνίδια, βιβλία (ειδικά ξενόγλωσσα), περιοδικά, τηλεκάρτες κ.ά.

Ημερομηνία: 28/11/2009

Τόπος: Cabaret Voltaire, Μαραθώνος 30, Μεταξουργείο

Πρόγραμμα: 12-8 μ.μ. bazaar

5.30 μ.μ. παράσταση Καραγκιόζη του

Ιάσωνα Μελισσηνού

10.30 μ.μ. Ινδική μουσική με τους ΙΧΩΡ (15e με ποτό)

00.30 π.μ. party

για περισσότερες πληροφορίες και συμμετοχή:

Ξεμπλοκάρισμα

*Το ξεblogάρισμα είναι μια ομάδα από bloggers που ξεκίνησε την δράση της πριν από 2 χρόνια με σκοπό την βοήθεια και την υποστήριξη των παιδιών 0-3 ετών που κρατούνται μαζί με τις φυλακισμένες μητέρες τους στις γυναικείες φυλακές Ελαιώνα Θήβας (πρώην Κορυδαλλού). Το πλαίσιο υποστήριξης, μαζί με τα 15 περίπου παιδάκια περιλαμβάνει και τις 90 και πλέον άπορες φυλακισμένες γυναίκες. Οι εθελοντές του ξεblogαρίσματος οργανώνουν αποστολές ειδών πρώτης ανάγκης στις φυλακές και διοργανώνουν εκδηλώσεις για την οικονομική υποστήριξη και την κάλυψη των άμεσων αναγκών των παιδιών και των άπορων. Οι ανάγκες όμως είναι πολλές και χρειάζεται η υποστήριξη όλων .

Oh yeah!!!

Today is Diamanda's day!!!









Interlude (Time)


Ενημέρωση:

Από προχθές προσπαθώ να σκεφτώ τί να γράψω γι'αυτό που έπαθα στο Παλλάς.
Αφού συνήλθα, θυμήθηκα και το όνομά μου, που έμεινε κάπου μεταξύ του "Άνοιξε πέτρα" των Μίμη Πλέσσα - Λευτέρη Παπαδόπουλου και του "Ζεϊμπέκικο" (Μ'αεροπλάνα και βαπόρια του Σαββόπουλου, κατάλαβα ότι μόνο να δείξω μπορούσα, τίποτα άλλο.

Πότε είδες ξωτικό τελευταία φορα;

Εγώ πριν από μιάμιση περίπου ώρα.

Ανέβαινε την Αλεξάνδρας.

Κόκκινα μάτια που σκούραιναν προς την κόρη

Χοντρό πολύχρωμο καλσόν.

Κοντή φουστίτσα.

Και δύο κοτσίδια που μετά βίας έκρυβαν τα μυτερά αυτιά.

Με τα χέρια μπλεγμένα μπροστά στο στήθος και μια σακκούλα στο αριστερό.

Αφού την προσπέρασα σκέφτηκα να γυρίσω πίσω να ρωτήσω τί γυρεύει ένα ξωτικό στις τρεις η ώρα μέσα στο κρύο της Αθήνας αλλά ντράπηκα.

Γμτ μου.

Τα ξωτικά Λιζέτα Καλημέρη


Μάλλον άρχισε να μου σαλεύει, έτσι δεν είναι γιατρέ μου;

Φρόντισε μόνο ο ζουρλομανδύας να μην είναι πολύ σφιχτός, σε παρακαλώ.

Πατρίδα...

Πατρίδα Αλκίνοος Ιωαννίδης

Ψυχή βαθιά και θλιμμένη

Πήγα χθες και είδα το Ψυχή βαθιά.

Βγήκα έξω και ένιωθα ένα βάρος σε
μέγεθος μαμούθ θρονιασμένο στην
ψυχή μου.

Που δεν λέει με τίποτα να φύγει.

Δεν μπορώ να πω κάτι άλλο.

Μόνο να παρακαλέσω τον Αγγελάκα
να θρηνήσει λίγο ακόμη για την
κατάντια μας.

Έρημα Βουνά Γιάννης Αγγελάκας

Υ.γ.: Οι πασης φύσεως κατα-κριτικοί
που χαρακτήριζαν ανιστόρητο τον
Παντελή Βούλγαρη, σε ποιό ηλιακό
σύστημα βρίσκονταν ενόσω προβολλόταν
η ταινία;

Όμορφιά

Υποσχέθηκα να σου γράψω κάτι όμορφο.

Κάθισα, και το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν η εικόνα του Μάνου.

Φυσικό δεν είναι;

Και μετά αυτή η μουσική του.

Όταν έρχονται τα σύννεφα

Και συνειδητοποίησα ότι μόνο μέσα από τις μουσικές μπορούσα να περιγράψω την ομορφιά.

Όπως για παράδειγμα την ομορφιά ενός λουλουδιού.

Γειά σου κύριε μενεξέ

Της θάλασσας

Το Απέραντο Γαλάζιο - Ύμνος στην Θάλασσα

Ενός νησιού

Σαντορίνη 

Μιας ερμηνείας

La Wally

Ακόμη και μιας σκιάς

Χορός με την σκιά μου 

Γι'αυτό, να ξέρεις ότι εδώ είμαι.

Και όλα θα επανέλθουν στα φυσιολογικά τους πλαίσια.

Καληνύχτα μην φοβάσαι

Ξαφνικά

Ξαφνικά βλέπεις το χάσμα μεταξύ σου και του "κανονικού" κόσμου να βαθαίνει απότομα.

Επειδή ένας - δύο άνθρωποι που θεωρούσες σχετικά - έστω - κοντά στον δικό σου τρόπο σκέψης και ζωής φαίνονται να αποκλίνουν τελείως.

Φυσικά, γνωρίζεις ότι εσύ είσαι ο 'παράξενος', ο εκτός πραγματικότητας, ο ιδιόρυθμος.

Και αυτοί ακολουθούν - απλώς - την 'φυσιολογική' ροή των πραγμάτων.

Και πάλι, δεν παύει να είναι πικρή η αίσθηση της σχεδόν πλήρους απομόνωσης.

Και εντονότερη η ανάγκη να τελειώνεις με όλα όσα σε έφεραν εδώ και να επιστρέψεις πίσω στο καβούκι που εσύ δημιούργησες.

Invitation to the blues Tom Waits

 

Σιχάθηκα.

Σιχάθηκα όλους εκείνους που θέλουν να με αλλάξουν.

Που πιστεύουν ότι ξέρουν καλύτερα από εμένα το τί και το πως.

Που όποτε τους εξηγώ - ή προσπαθώ να τους εξηγήσω - το πως σκέφτομαι, καταλήγουν να θεωρούν ότι "δεν βάζω νερό στο κρασί μου".

Αν ξανακούσω αυτή την φράση είτε θα βρίσω τόσο άγρια όσο ποτέ μέχρι τώρα, είτε θα χειροδικήσω. 

Παρατάτε με.

Όλοι σας.

Υ.γ.: Τρεις μόλις εβδομάδες στο κωλόνησο και θυμήθηκα ξανά τον λόγο ύπαρξης αυτής εδώ της - μισοξεχασμένης - γωνιάς.

Εκπληκτικό, έ;

Ραντεβού κάθε Σεπτέμβρη...ελπίζω

Ραντεβού κάθε Σεπτέμβρη Μανώλης Λιδάκης

Δεκαπενταύγουστος